De Nationale Bank vindt dat de Belgische banken te soepel woonkredieten toekennen aan de Belgische gezinnen. Daardoor is de schuldenlast van die gezinnen boven het Europese gemiddelde uitgestegen. De toezichthouder spreekt van een zorgwekkende evolutie, die een goede werking van de banksector bedreigt.

Bizar genoeg veroordeelt de Nationale Bank, als toezichthouder op de financiële sector, met dit rapport haar eigen monetair beleid. Dat de vastgoedprijzen in België jaar na jaar stijgen, heeft alles te maken met het lagerentebeleid van de ECB. Doordat gezinnen minder rente moeten afbetalen dan in het verleden, hebben ze de financiële ruimte om hogere vastgoedprijzen te betalen.

'De Nationale Bank waarschuwt voor haar eigen beleid'

De lage rente zorgt er ook voor dat geld op spaarrekeningen amper nog iets opbrengt. Burgers geven hun spaargeld in de gegeven omstandigheden sneller uit aan een eigen huis, een tweede verblijf, of ze helpen hun kinderen aan een huis. Bovendien is investeringsvastgoed voor veel Belgische beleggers uitgegroeid tot een volwaardig alternatief om recurrente inkomsten te genereren.

Ten slotte bestraft het ECB-beleid banken met liquiditeitsoverschotten. Zij worden dus aangemoedigd het geld uit te lenen, zo niet moeten ze een boete betalen. Dat is toch waar heel dit 'gratis geld'-beleid toe moest leiden: de banken dienen de kredietkraan open te draaien zodat er gekocht en geïnvesteerd wordt, en de Europese economie draait.

Als de banken inderdaad hypothecaire leningen met hogere risico's en lagere marges verkopen, is dat ongezond. En dan legt de Nationale Bank terecht extra kapitaalbuffers op. Maar de centrale banken moeten beseffen dat ze mee verantwoordelijk zijn voor de soepele kredietverstrekking. De ECB heeft de kat bij de melk gezet, en die kat is nu gulzig aan het drinken.