Het is ons een raadsel waarom de wetgever beleggen via levensverzekeringen fiscaal aanmoedigt. Het langetermijnsparen is zelfs het exclusieve speelveld van de verzekeraars. Enkel stortingen in een levensverzekering geven recht op een belastingvermindering van 30 procent. Dat hoeft geen levensverzekering met een gewaarborgd rendement en een overheidsgara...

Het is ons een raadsel waarom de wetgever beleggen via levensverzekeringen fiscaal aanmoedigt. Het langetermijnsparen is zelfs het exclusieve speelveld van de verzekeraars. Enkel stortingen in een levensverzekering geven recht op een belastingvermindering van 30 procent. Dat hoeft geen levensverzekering met een gewaarborgd rendement en een overheidsgarantie tot 100.000 euro te zijn. Langetermijnsparen kan ook met een levensverzekering waarvan het rendement afhangt van onderliggende beleggingen, en die mogen volledig uit aandelen bestaan. Ook pensioensparen kan een belastingvermindering van 30 procent opleveren. Pensioensparen kan met een fonds of met een verzekering. Wie kiest voor de verzekering, krijgt met minder regels te maken. Er is slechts een twintigtal erkende pensioenspaarfondsen, terwijl we niet eens weten hoeveel pensioenspaarverzekeringen er op de Belgische markt zijn. De fondsen zijn gebonden aan allerlei beleggingsregels, de verzekeringen niet. Waarom bemoeit de wetgever zich met het beleggingsbeleid van de pensioenspaarfondsen, maar niet met dat van de verzekeringen? En waarom moet de langetermijnspaarder langs de verzekeraar passeren? Door de beheerskosten ligt het rendement van een levensverzekering 1 tot 1,5 procentpunt lager dan het rendement van het onderliggende beleggingsfonds. Ook de beheerder van het fonds rekent natuurlijk kosten aan. Elke extra laag in een beleggingsproduct voegt extra kosten toe. Waarom gunt de wetgever niet dezelfde belastingvermindering aan eenieder die een centje opzijzet voor zijn oude dag? Sparen voor de lange termijn kan evengoed met een fonds of op eigen houtje met beleggingen in aandelen en obligaties.