Er is al wekenlang naar uitgekeken, maar dit weekend volgt er eindelijk de ontmoeting tussen de Amerikaanse president Donald Trump en zijn Chinese ambtsgenoot Xi Jinping op de G-20 top (20 rijkste industrielanden) in het Japanse Osaka. Specialisten geloven niet dat we echt moeten hopen op een doorbraak in de handelsoorlog. Daarvoor is er te veel gebeurd in de voorbije weken en maanden. Het wantrouwen zit diep en het is nu een prestigestrijd geworden om niet als eerste door de knieën te gaan.
...

Er is al wekenlang naar uitgekeken, maar dit weekend volgt er eindelijk de ontmoeting tussen de Amerikaanse president Donald Trump en zijn Chinese ambtsgenoot Xi Jinping op de G-20 top (20 rijkste industrielanden) in het Japanse Osaka. Specialisten geloven niet dat we echt moeten hopen op een doorbraak in de handelsoorlog. Daarvoor is er te veel gebeurd in de voorbije weken en maanden. Het wantrouwen zit diep en het is nu een prestigestrijd geworden om niet als eerste door de knieën te gaan.Zeker omdat er nog geen 'sence of urgency' is, noch aan de kant van de Verenigde Staten, noch aan Chinese zijde. Trump is niet gehaast. Simpelweg gezegd is het voor hem nog te vroeg in de Amerikaanse verkiezingscampagne. We zijn nog zestien maanden van de Amerikaanse presidentsverkiezingen op 3 november 2020. Dan wil hij herverkozen worden. In de campagne moet de deal met China een centrale rol spelen. Maar om een zo groot mogelijke impact te hebben moet dat akkoord veel dichter bij de verkiezingsdatum gesloten worden. Strategen zien daarom eerder eind dit jaar/begin volgend jaar een deal tot stand komen. Nog niet op korte termijn. Want noch Wall Street (op recordniveau), noch de economie (nog altijd robuust) dwingt de Amerikaanse president tot snelle actie.De Chinese autoriteiten hebben sowieso geen druk van nakende verkiezingen. Voor hen kan de druk enkel vanuit economische hoek komen. De Chinese economie heeft weliswaar duidelijk te lijden onder de Amerikaanse importheffingen, maar de overheid beschikt nog over een aantal instrumenten zoals een verlaging van de btw en/of personenbelasting om de economie te stimuleren zodat de schade voor de gemiddelde Chinees nog wel meevalt. Dus ook hier geen dwingende noodzaak om meteen Trump de hand te schudden. Er nog even aan herinneren dat deze handelsoorlog past in een veel ruimer plaatje. Vooral sinds de komst van Trump in het Witte Huis laat politiek Amerika duidelijk blijken dat het de opkomst van China niet langer als een zegen, maar als een bedreiging beschouwt. De alarmsignalen in Washington zijn mede afgegaan door het meeste recente congres van de Communistische Partij, dat niet alleen de macht van de leider Xi Jinping bevestigde, maar waar Xi ook de 'Chinese droom' aankondigde met ambities om een technologische wereldspeler te worden, en ook de militaire ambities bevestigd werden. We moeten de handelsoorlog situeren in die strijd om de wereldhegemonie in de rest van de 21ste eeuw. Politieke analisten spreken over een nieuwe Koude Oorlog, naar analogie met het conflict met de Sovjet-Unie grote delen in de tweede helft van vorige eeuw. Waarbij het duidelijk is dat China veel meer gewicht in de schaal kan werpen, dan die vorige vijand, de Sovjet-Unie. De geschiedenis leert dat het haast onvermijdelijk was geworden dat VS en China als rivalen zouden eindigen en dat zal de komende decennia nog wel vaker uitmonden in allerlei conflicten.