Via het automatiseren van betalingsopdrachten vermijd je onbetaalde facturen en de daarmee gepaard gaande herinneringskosten. Je hebt de keuze tussen een doorlopende (of permanente) opdracht en een domiciliëring. Maar waar zit nu eigenlijk het verschil tussen beide formules?

De domiciliëring voor variabele bedragen

Een domiciliëring is interessant voor de betaling van regelmatig terugkerende facturen die niet noodzakelijk een vast bedrag vermelden. Bijvoorbeeld voor je verbruik van water, gas en elektriciteit. Ook je telecomfacturen voor telefonie, televisie en internet komen hiervoor in aanmerking.

Hoe werkt het?

Bij zo'n domiciliëring stuurt de begunstigde - dus de leverancier van de diensten of goederen - de factuur naar jou, maar biedt die tegelijkertijd aan bij je bank. De betaling wordt dan automatisch uitgevoerd, op voorwaarde dat het saldo op je rekening dit toelaat. Voor elke begunstigde die via een domiciliëring betaald wordt, moet je uiteraard (eenmalig) je toestemming geven.

Jezelf als begunstigde

Je kan ook je eigen inkomsten automatisch laten storten op je zichtrekening via een domiciliëring. Denk hierbij aan je loon, pensioen of werkloosheidsuitkering. Dat kan heel eenvoudig door je rekeningnummer aan je werkgever of de uitkeringsinstantie te bezorgen. Zo'n inkomstendomiciliëring is trouwens vaak een vereiste bij de aanvraag van een krediet.

De doorlopende opdracht voor vaste bedragen

Een doorlopende opdracht is dan weer een automatische overschrijving waarmee je op vaste tijdstippen een vast bedrag betaalt. Onder andere voor de huishuur, het lidgeld van je sportclub of het zakgeld voor de kinderen. Maar een doorlopende opdracht is ook handig om te sparen: je kan er bijvoorbeeld elke maand een vast bedrag van je zichtrekening naar je spaarrekening mee laten doorsluizen. (RVE)

Via het automatiseren van betalingsopdrachten vermijd je onbetaalde facturen en de daarmee gepaard gaande herinneringskosten. Je hebt de keuze tussen een doorlopende (of permanente) opdracht en een domiciliëring. Maar waar zit nu eigenlijk het verschil tussen beide formules? Een domiciliëring is interessant voor de betaling van regelmatig terugkerende facturen die niet noodzakelijk een vast bedrag vermelden. Bijvoorbeeld voor je verbruik van water, gas en elektriciteit. Ook je telecomfacturen voor telefonie, televisie en internet komen hiervoor in aanmerking. Bij zo'n domiciliëring stuurt de begunstigde - dus de leverancier van de diensten of goederen - de factuur naar jou, maar biedt die tegelijkertijd aan bij je bank. De betaling wordt dan automatisch uitgevoerd, op voorwaarde dat het saldo op je rekening dit toelaat. Voor elke begunstigde die via een domiciliëring betaald wordt, moet je uiteraard (eenmalig) je toestemming geven. Je kan ook je eigen inkomsten automatisch laten storten op je zichtrekening via een domiciliëring. Denk hierbij aan je loon, pensioen of werkloosheidsuitkering. Dat kan heel eenvoudig door je rekeningnummer aan je werkgever of de uitkeringsinstantie te bezorgen. Zo'n inkomstendomiciliëring is trouwens vaak een vereiste bij de aanvraag van een krediet. Een doorlopende opdracht is dan weer een automatische overschrijving waarmee je op vaste tijdstippen een vast bedrag betaalt. Onder andere voor de huishuur, het lidgeld van je sportclub of het zakgeld voor de kinderen. Maar een doorlopende opdracht is ook handig om te sparen: je kan er bijvoorbeeld elke maand een vast bedrag van je zichtrekening naar je spaarrekening mee laten doorsluizen. (RVE)