Vooral de Europese tweedracht viel op, niet de gedachte van de unie en dat heeft de euro heel wat imagoschade berokkend. Is dat nu allemaal achter de rug? Zeker niet! En niet alleen omdat het een typisch Europese, halfslachtige oplossing is geworden. Die kon net volstaan om een verder escalerende speculatie tegen de euro en de Griekse staatsobligaties te vermijden. De euro kon echter geen sterk herstel ten opzichte van dollar en andere munten neerzetten. En de Griekse langetermijnrente is al evenmin fors gedaald. De schuldenproblematiek van de meeste geïndustrialiseerde landen (van de VS over West-Europa tot Japan) zal ons nog jaren bezighouden. De putten zijn snel gemaakt, nu zullen ze terug gedicht moeten worden. Dat laatste wordt geen eenvoudige opdracht. Het besef dat Griekenland en andere landen de komende jaren flink de buikriem zullen moeten aanhalen, heeft ook de prestatie van de aandelenmarkten aan de ketting gehouden. Ondanks de doorgaans meevallende bedrijfsresultaten voor 2009. Er is voor de meeste maar niet voor alle westerse beurzen winst voor het eerste trimester, maar over het algemeen blijft die bescheiden.

De eerste drie maanden van dit jaar waren niet sprankelend op de beurzen. Dat was echter wel het geval voor de periode maart 2009 tot en met maart 2010. Alleen is dat geen feest voor alle beleggers geworden, maar voor een kleine minderheid. We hebben mooie cijfers gevonden om dat te illustreren en om even bij stil te staan. Een recente enquête in de VS onthult dat 73% van de particuliere Amerikanen die al enige tijd op Wall Street handelen, toegeven dat ze de spectaculaire klim van de afgelopen twaalf maanden volledig of grotendeels hebben gemist. Iets meer dan de helft (54%) geeft toe het voorbije jaar geen enkel aankooporder te hebben doorgegeven, terwijl ze voordien regelmatig beursorders doorgaven. Als er wordt gevraagd naar hun beweegredenen om niet te kopen, komt als belangrijkste de angst naar voren. Velen gaven echter ook aan dat ze door de onzekere economische vooruitzichten en het gebrek aan jobzekerheid de nodige cash wilden aanhouden.

Dat laatste is eerder een typisch Amerikaan fenomeen, maar het eerste geldt wellicht nog meer voor Europese investeerders. Hier heerst er veel minder dan in de VS een aandelencultuur. Europeanen stappen gemiddeld sneller uit aandelen en keren moeizamer terug. Dat laatste is nu ook gebeurd. We zijn ervan overtuigd dat er in de zware beurscrisis van najaar 2007 tot voorjaar 2009 minder dan vroeger aandeelhouders waren die alles hebben verkocht en zwoeren nooit meer naar de beurs terug te keren. Maar het was de afgelopen twaalf maanden evengoed erg moeilijk om beleggers ertoe aan te zetten hun aandelenposities te verhogen. We baseren ons op onze ervaringen op beleggingsavonden waaraan we het voorbije jaar hebben deelgenomen. Ondanks heel wat objectieve argumenten pro aandelen bleef en blijft de subjectieve vrees toch de overhand houden.

De rendementen over het afgelopen jaar illustreren dat het echt om een gemiste kans gaat. De theorie van laag kopen en hoog verkopen lijkt eenvoudig, maar wordt altijd weer door een bijzonder kleine minderheid in praktijk gebracht. Mondjesmaat grijpen de beleggers terug naar aandelen. Ook pas nu is de overheersende consensus binnen de financiële sector dat er voor aandelen geen alternatieven zijn. Blijkbaar is zo'n eensgezindheid nodig om een grotere toestroom naar de beurs op gang te brengen. Die fase moet nog komen. Doorgaans luidt die beweging de laatste fase van de klim in. En dat is het moment waarop wie aan lage koersen kocht, aan hoge koersen kan verkopen en zijn winst kan uittellen.

Vooral de Europese tweedracht viel op, niet de gedachte van de unie en dat heeft de euro heel wat imagoschade berokkend. Is dat nu allemaal achter de rug? Zeker niet! En niet alleen omdat het een typisch Europese, halfslachtige oplossing is geworden. Die kon net volstaan om een verder escalerende speculatie tegen de euro en de Griekse staatsobligaties te vermijden. De euro kon echter geen sterk herstel ten opzichte van dollar en andere munten neerzetten. En de Griekse langetermijnrente is al evenmin fors gedaald. De schuldenproblematiek van de meeste geïndustrialiseerde landen (van de VS over West-Europa tot Japan) zal ons nog jaren bezighouden. De putten zijn snel gemaakt, nu zullen ze terug gedicht moeten worden. Dat laatste wordt geen eenvoudige opdracht. Het besef dat Griekenland en andere landen de komende jaren flink de buikriem zullen moeten aanhalen, heeft ook de prestatie van de aandelenmarkten aan de ketting gehouden. Ondanks de doorgaans meevallende bedrijfsresultaten voor 2009. Er is voor de meeste maar niet voor alle westerse beurzen winst voor het eerste trimester, maar over het algemeen blijft die bescheiden. De eerste drie maanden van dit jaar waren niet sprankelend op de beurzen. Dat was echter wel het geval voor de periode maart 2009 tot en met maart 2010. Alleen is dat geen feest voor alle beleggers geworden, maar voor een kleine minderheid. We hebben mooie cijfers gevonden om dat te illustreren en om even bij stil te staan. Een recente enquête in de VS onthult dat 73% van de particuliere Amerikanen die al enige tijd op Wall Street handelen, toegeven dat ze de spectaculaire klim van de afgelopen twaalf maanden volledig of grotendeels hebben gemist. Iets meer dan de helft (54%) geeft toe het voorbije jaar geen enkel aankooporder te hebben doorgegeven, terwijl ze voordien regelmatig beursorders doorgaven. Als er wordt gevraagd naar hun beweegredenen om niet te kopen, komt als belangrijkste de angst naar voren. Velen gaven echter ook aan dat ze door de onzekere economische vooruitzichten en het gebrek aan jobzekerheid de nodige cash wilden aanhouden. Dat laatste is eerder een typisch Amerikaan fenomeen, maar het eerste geldt wellicht nog meer voor Europese investeerders. Hier heerst er veel minder dan in de VS een aandelencultuur. Europeanen stappen gemiddeld sneller uit aandelen en keren moeizamer terug. Dat laatste is nu ook gebeurd. We zijn ervan overtuigd dat er in de zware beurscrisis van najaar 2007 tot voorjaar 2009 minder dan vroeger aandeelhouders waren die alles hebben verkocht en zwoeren nooit meer naar de beurs terug te keren. Maar het was de afgelopen twaalf maanden evengoed erg moeilijk om beleggers ertoe aan te zetten hun aandelenposities te verhogen. We baseren ons op onze ervaringen op beleggingsavonden waaraan we het voorbije jaar hebben deelgenomen. Ondanks heel wat objectieve argumenten pro aandelen bleef en blijft de subjectieve vrees toch de overhand houden. De rendementen over het afgelopen jaar illustreren dat het echt om een gemiste kans gaat. De theorie van laag kopen en hoog verkopen lijkt eenvoudig, maar wordt altijd weer door een bijzonder kleine minderheid in praktijk gebracht. Mondjesmaat grijpen de beleggers terug naar aandelen. Ook pas nu is de overheersende consensus binnen de financiële sector dat er voor aandelen geen alternatieven zijn. Blijkbaar is zo'n eensgezindheid nodig om een grotere toestroom naar de beurs op gang te brengen. Die fase moet nog komen. Doorgaans luidt die beweging de laatste fase van de klim in. En dat is het moment waarop wie aan lage koersen kocht, aan hoge koersen kan verkopen en zijn winst kan uittellen.