Die hebben volgens KBC Economic Research immers tot nu toe de verliezen als gevolg van het uiteenspatten van de Spaanse vastgoedzeepbel nog steeds niet volledig op hun balansen opgenomen en moeten nu allicht geherkapitaliseerd worden.

Op de eerste plaats is het de bedoeling dat dit via de private kapitaalmarkt gebeurt. Allicht zal een groot deel van deze herkapitalisatie evenwel via een overheidsfonds moeten gebeuren en dus de Spaanse (bruto)overheidsschuld doen toenemen.

De vrees dat hierdoor de overheidsfinanciën een onhoudbare dynamiek krijgen duwde de tienjaarse Spaanse overheidsrente

midden april weer boven 6%.

De grote vrees is dan ook dat het scenario van Ierland zich in Spanje herhaalt. Ook de Ierse overheid kwam in 2010 de banksector na een vastgoedcrash te hulp, waardoor de aanvankelijk kerngezonde overheidsfinanciën volledig ontspoorden

en Ierland uiteindelijk hulp moest zoeken bij het Europese reddingsfonds EFSF.

Zijn doelstellingen realistisch?

Zo een vaart zal het echter in Spanje niet lopen. Het belangrijkste argument hiervoor is dat de potentiële omvang van de staatshulp in verhouding tot het bbp veel kleiner is dan in Ierland.

Bovendien kondigde de Spaanse regering naast het besparingsplan van 27 miljard EUR bijkomende saneringen door de regionale overheden ten belope van 10 miljard EUR aan om de nieuwe begrotingsdoelstelling van een maximaal tekort van 5,6% van het bbp in 2012 te halen.

Of die doelstelling en vooral het verlagen van het tekort tot 3% van het bbp in 2013 realistisch is, zal echter in belangrijke mate afhangen van de groei die de Spaanse economie kan realiseren.

Daarvoor is ze vooral afhankelijk van een verdere verbetering van de internationale conjunctuur. De nodige besparingsmaatregelen remmen immers de binnenlandse vraag af, wat moet worden gecompenseerd door een aantrekkende uitvoergroei.

Die hebben volgens KBC Economic Research immers tot nu toe de verliezen als gevolg van het uiteenspatten van de Spaanse vastgoedzeepbel nog steeds niet volledig op hun balansen opgenomen en moeten nu allicht geherkapitaliseerd worden. Op de eerste plaats is het de bedoeling dat dit via de private kapitaalmarkt gebeurt. Allicht zal een groot deel van deze herkapitalisatie evenwel via een overheidsfonds moeten gebeuren en dus de Spaanse (bruto)overheidsschuld doen toenemen. De vrees dat hierdoor de overheidsfinanciën een onhoudbare dynamiek krijgen duwde de tienjaarse Spaanse overheidsrente midden april weer boven 6%. De grote vrees is dan ook dat het scenario van Ierland zich in Spanje herhaalt. Ook de Ierse overheid kwam in 2010 de banksector na een vastgoedcrash te hulp, waardoor de aanvankelijk kerngezonde overheidsfinanciën volledig ontspoorden en Ierland uiteindelijk hulp moest zoeken bij het Europese reddingsfonds EFSF. Zijn doelstellingen realistisch? Zo een vaart zal het echter in Spanje niet lopen. Het belangrijkste argument hiervoor is dat de potentiële omvang van de staatshulp in verhouding tot het bbp veel kleiner is dan in Ierland. Bovendien kondigde de Spaanse regering naast het besparingsplan van 27 miljard EUR bijkomende saneringen door de regionale overheden ten belope van 10 miljard EUR aan om de nieuwe begrotingsdoelstelling van een maximaal tekort van 5,6% van het bbp in 2012 te halen. Of die doelstelling en vooral het verlagen van het tekort tot 3% van het bbp in 2013 realistisch is, zal echter in belangrijke mate afhangen van de groei die de Spaanse economie kan realiseren. Daarvoor is ze vooral afhankelijk van een verdere verbetering van de internationale conjunctuur. De nodige besparingsmaatregelen remmen immers de binnenlandse vraag af, wat moet worden gecompenseerd door een aantrekkende uitvoergroei.