Want eigenlijk gaat het volgens Aphilion over de vorm die het herstel zal aannemen. De mogelijkheden zijn verrassend veelzijdig en spreken meestal voor zich.

Je hebt de U-vorm, waarbij de economie zich langzaam terug op gang trekt. De V, waarbij het herstel al even scherp en hevig is als de neergang. De L, waarbij de economie gedurende een lange periode in het slop blijft; en een meer recente kandidaat: de W, waarbij een hevig herstel wegens gebrek aan stevige fundamenten terug teniet gedaan wordt en we een "double dip" krijgen.

Eerste groot vraagteken bij die recente tekenen van heropleving ("green shoots" in het Engels, jonge scheuten) is hoe plots ze wel opgedoken zijn.

Want economen weten al lang dat er een asymmetrie is tussen een economische neergang, die vaak uit het niets komt, zeer fel is, maar van beperkte duur, en het daaropvolgende herstel, die doorgaans langzaam op gang komt, gematigder is, maar langer duurt.

Dit herstel verloopt dus helemaal niet volgens het boekje. Aangezien de neergang nu ook al zo atypisch was (wel plots, maar zéér hevig), heeft Aphilion in al zijn naïviteit de twee voorlopig maar gelinkt.

Is het plots herstel niet veeleer vergelijkbaar met wat men op de beurs een "dead cat bounce" noemt? Engelsen weten immers dat alles kan opveren als je het maar van hoog genoeg laat vallen.

Zeker na de teloorgang van Lehman in september vorig jaar was er een ontwrichting van veel financiële mechanismen waarop de vlotte werking van de wereldeconomie steunde (vooral handelsfinanciering).

Veel activiteit viel toen ongewild stil, en wordt nu gewoon ingehaald, met positieve cijfers tot gevolg. Vraag is of je dit een 'herstel' kan noemen. Het lijkt in ieder geval geen her-aanknoping met de groei, enkel een correctie van de inkrimping.

Het is niet uitgesloten dat dit de katalysator van het eventuele herstel wordt, maar om daar een oordeel over te vellen is het volgens Aphilion nog veel te vroeg.

Want eigenlijk gaat het volgens Aphilion over de vorm die het herstel zal aannemen. De mogelijkheden zijn verrassend veelzijdig en spreken meestal voor zich. Je hebt de U-vorm, waarbij de economie zich langzaam terug op gang trekt. De V, waarbij het herstel al even scherp en hevig is als de neergang. De L, waarbij de economie gedurende een lange periode in het slop blijft; en een meer recente kandidaat: de W, waarbij een hevig herstel wegens gebrek aan stevige fundamenten terug teniet gedaan wordt en we een "double dip" krijgen.Eerste groot vraagteken bij die recente tekenen van heropleving ("green shoots" in het Engels, jonge scheuten) is hoe plots ze wel opgedoken zijn. Want economen weten al lang dat er een asymmetrie is tussen een economische neergang, die vaak uit het niets komt, zeer fel is, maar van beperkte duur, en het daaropvolgende herstel, die doorgaans langzaam op gang komt, gematigder is, maar langer duurt.Dit herstel verloopt dus helemaal niet volgens het boekje. Aangezien de neergang nu ook al zo atypisch was (wel plots, maar zéér hevig), heeft Aphilion in al zijn naïviteit de twee voorlopig maar gelinkt. Is het plots herstel niet veeleer vergelijkbaar met wat men op de beurs een "dead cat bounce" noemt? Engelsen weten immers dat alles kan opveren als je het maar van hoog genoeg laat vallen. Zeker na de teloorgang van Lehman in september vorig jaar was er een ontwrichting van veel financiële mechanismen waarop de vlotte werking van de wereldeconomie steunde (vooral handelsfinanciering).Veel activiteit viel toen ongewild stil, en wordt nu gewoon ingehaald, met positieve cijfers tot gevolg. Vraag is of je dit een 'herstel' kan noemen. Het lijkt in ieder geval geen her-aanknoping met de groei, enkel een correctie van de inkrimping. Het is niet uitgesloten dat dit de katalysator van het eventuele herstel wordt, maar om daar een oordeel over te vellen is het volgens Aphilion nog veel te vroeg.