Hier een duidelijke tip om uw tijd niet verliezen met populistische argumenten. Verwerp (zo snel mogelijk) artikels die volgende "stellingen" verkondigen:

"De hebzucht van bankiers en de perfide bonusstructuur veroorzaakte de crisis".

De publieke verontwaardiging is ongetwijfeld terecht. Dat dergelijke bonusbedragen werden uitgekeerd aan traders en bankiers, ondanks de zware verliesposities die ze veroorzaakten.

Dat deze zich daarenboven wisten te verzekeren van riante opzegvergoedingen en nadien volledig ontsnapten aan iedere vorm van vervolging, is zonder meer aanstootgevend.

Maar of deze praktijken relevant zijn geweest in de ontwikkeling van de crisis is een open vraag. Hebzucht is al minstens 10.000 jaar de voornaamste drijfveer geweest voor het menselijk handelen.

Waarom dit precies nu en dan nog in de meest gereglementeerde sector zo grondig moest fout lopen, kan niet verklaard worden vanuit een beloningspolitiek die al lang in voege was.

Maar het argument kan erg populistisch worden aangewend in een publiek debat met als nefaste bijwerking dat een dergelijk vexerende vaststelling de aandacht wegneemt van de werkelijke onderliggende redenen die de aanleiding vormden tot de financiële puinhoop: de procyclische regulering en de zwak gedefinieerde maatgetallen voor risico die makkelijk toelieten om zich te laten misbruiken.

Hierdoor kon "handige" bankiers bewust risicodragende posities toch als risicoloos laten uitschijnen. Hierdoor moest er geen kapitaalbuffer worden aangelegd, zodat de rentabiliteit enorm steeg maar tegelijkertijd de banken uiterst kwetsbaar werden voor negatieve ontwikkelingen van dergelijke posities.

Hier een duidelijke tip om uw tijd niet verliezen met populistische argumenten. Verwerp (zo snel mogelijk) artikels die volgende "stellingen" verkondigen: "De hebzucht van bankiers en de perfide bonusstructuur veroorzaakte de crisis". De publieke verontwaardiging is ongetwijfeld terecht. Dat dergelijke bonusbedragen werden uitgekeerd aan traders en bankiers, ondanks de zware verliesposities die ze veroorzaakten. Dat deze zich daarenboven wisten te verzekeren van riante opzegvergoedingen en nadien volledig ontsnapten aan iedere vorm van vervolging, is zonder meer aanstootgevend. Maar of deze praktijken relevant zijn geweest in de ontwikkeling van de crisis is een open vraag. Hebzucht is al minstens 10.000 jaar de voornaamste drijfveer geweest voor het menselijk handelen. Waarom dit precies nu en dan nog in de meest gereglementeerde sector zo grondig moest fout lopen, kan niet verklaard worden vanuit een beloningspolitiek die al lang in voege was. Maar het argument kan erg populistisch worden aangewend in een publiek debat met als nefaste bijwerking dat een dergelijk vexerende vaststelling de aandacht wegneemt van de werkelijke onderliggende redenen die de aanleiding vormden tot de financiële puinhoop: de procyclische regulering en de zwak gedefinieerde maatgetallen voor risico die makkelijk toelieten om zich te laten misbruiken. Hierdoor kon "handige" bankiers bewust risicodragende posities toch als risicoloos laten uitschijnen. Hierdoor moest er geen kapitaalbuffer worden aangelegd, zodat de rentabiliteit enorm steeg maar tegelijkertijd de banken uiterst kwetsbaar werden voor negatieve ontwikkelingen van dergelijke posities.