Het mag duidelijk zijn dat we aan het begin van de zomervakantie niet met het grootste enthousiasme terugblikken op de eerste jaarhelft. Geen enkele belegger zal dat doen. Want waarin hij of zij de voorbije maanden ook heeft belegd, de kans is bijzonder groot dat het scherm alle schakeringen van rood kleurt. Dubbelcijferige verliezen zijn de regel en niet de uitzondering.

Naar de oorzaken van het zwakke halfjaar is het niet ver zoeken. Voor het eerst in decennia worden we weer geconfronteerd met hoge inflatiecijfers, zodat de langetermijnrente wel moest stijgen en de centrale bankiers het geweer van schouder moesten veranderen. Gevolg is dat een recessie (minstens twee opeenvolgende kwartalen met een negatieve groei) niet denkbeeldig is.

In dat opzicht is het uitkijken naar het banenrapport van aanstaande vrijdag in de Verenigde Staten voor de maand juni. Als er al een recessie op komst is, moeten we toch ook zien dat het aantal nieuw gecreëerde banen gaat afnemen, en zelfs op termijn dat er banen verloren beginnen te gaan. Want een echte recessie te midden van vrijwel volledige tewerkstelling lijkt ons weinig waarschijnlijk. Het zou wat ons betreft de eerste keer in de geschiedenis zijn.

We weten dat de markten volledig focussen op de inflatiecijfers, maar aanwijzingen van een steeds ernstigere vertraging van de wereldeconomie gaat ook meespelen in het beleid van de centrale banken. Tekenen van een milde recessie zijn vandaag misschien nog geen slechte zaak voor de financiële markten. Het biedt het perspectief dat de inflatie kan pieken, de langetermijnrente gaat dalen en naar verloop van tijd de centrale bankiers de kans geven om hun agressieve toon en daden te milderen en de rente minder fors verhogen dan ze momenteel hebben aangegeven.

Het mag duidelijk zijn dat we aan het begin van de zomervakantie niet met het grootste enthousiasme terugblikken op de eerste jaarhelft. Geen enkele belegger zal dat doen. Want waarin hij of zij de voorbije maanden ook heeft belegd, de kans is bijzonder groot dat het scherm alle schakeringen van rood kleurt. Dubbelcijferige verliezen zijn de regel en niet de uitzondering.Naar de oorzaken van het zwakke halfjaar is het niet ver zoeken. Voor het eerst in decennia worden we weer geconfronteerd met hoge inflatiecijfers, zodat de langetermijnrente wel moest stijgen en de centrale bankiers het geweer van schouder moesten veranderen. Gevolg is dat een recessie (minstens twee opeenvolgende kwartalen met een negatieve groei) niet denkbeeldig is.In dat opzicht is het uitkijken naar het banenrapport van aanstaande vrijdag in de Verenigde Staten voor de maand juni. Als er al een recessie op komst is, moeten we toch ook zien dat het aantal nieuw gecreëerde banen gaat afnemen, en zelfs op termijn dat er banen verloren beginnen te gaan. Want een echte recessie te midden van vrijwel volledige tewerkstelling lijkt ons weinig waarschijnlijk. Het zou wat ons betreft de eerste keer in de geschiedenis zijn.We weten dat de markten volledig focussen op de inflatiecijfers, maar aanwijzingen van een steeds ernstigere vertraging van de wereldeconomie gaat ook meespelen in het beleid van de centrale banken. Tekenen van een milde recessie zijn vandaag misschien nog geen slechte zaak voor de financiële markten. Het biedt het perspectief dat de inflatie kan pieken, de langetermijnrente gaat dalen en naar verloop van tijd de centrale bankiers de kans geven om hun agressieve toon en daden te milderen en de rente minder fors verhogen dan ze momenteel hebben aangegeven.