Toegegeven, enig begrip voor Duitse situatie is volgens professor en beleggingsadviseur Stefan Duchateau niet ongepast : waarom moet (hoofdzakelijk) de Duitse belastingbetaler opdraaien voor de onhoudbare schuldposities van andere Europese landen ?

Dit was helemaal niet de doelstelling van de Europese muntzone en is als dusdanig ook zeer impliciet opgenomen in de verdragsteksten: landen die in moeilijkheden zijn geraakt door slecht beheer, hebben geen enkel recht om de solidariteit van andere lidstaten te eisen.

Stefan Duchateau: "Dit geldt weliswaar voor Griekenland of Ierland maar is zeker niet van toepassing voor Italië of Spanje. Laatstgenoemden zijn immers eerder slachtoffer van een steeds verder rollende lawine. Het heeft tevens geen zin een muntzone op te starten om dan te weigeren in te grijpen wanneer een tijdelijke maatregel zou kunnen volstaan om het probleem op te lossen. In die zin zijn de recente initiatieven van de ECB om Italiaans en Spaans schuldpapier in te kopen zeker nuttig en verantwoord."

Een te strikte interpretatie van de verdragen die aan de grondslag liggen van de eurozone zou immers enkel tot gevolg hebben dat de eurozone uit mekaar zou spatten : eerst in een noordelijke en zuidelijke helft , met daarna nog verdere verbrokkeling en oplopende spanningen die het einde van EU zouden inluiden en de inspanningen van de laatste 60 jaar uitwissen.

Stefan Duchateau: "Zover zullen de politieke beleidsnemers het zeker niet laten komen, ook al zal het uiterste geduld van de financiële markten worden afgetoetst. Het basisprobleem blijft de afwijkende economische prestatie tussen de Noordelijke en Zuidelijke zone van de euro. Enkel een oplossing die zowel extern een ééngemaakte Europese schuld vertegenwoordigd als intern de nodige correctieve maatregelen bevat die landen op termijn op mekaar zullen afstemmen , heeft een kans op slagen. Het eerste aspect is nodig om de speculatie op verzwakte landen af te weren. Het tweede aspect is nodig om de Duitse ( en Nederlandse en Finse ) overheid te overtuigen dat men niet onbeperkt het gebrek aan begrotingsdiscipline van andere zal moeten financieren. Intussen verdisconteren de aandelenbeurzen gelijktijdig het onzekere politiek klimaat en de verhoogde kans op een economische terugslag. Geen prettig zicht, maar dat heeft u intussen al kunnen merken ... Maar oplossingen zijn zo denkbaar en snel uitvoerbaar dat enig geduld nog steeds gerechtvaardigd is. Zeker op deze bedrukte koersniveaus is het perspectief van enig herstelpotentieel niet onrealistisch."

Toegegeven, enig begrip voor Duitse situatie is volgens professor en beleggingsadviseur Stefan Duchateau niet ongepast : waarom moet (hoofdzakelijk) de Duitse belastingbetaler opdraaien voor de onhoudbare schuldposities van andere Europese landen ? Dit was helemaal niet de doelstelling van de Europese muntzone en is als dusdanig ook zeer impliciet opgenomen in de verdragsteksten: landen die in moeilijkheden zijn geraakt door slecht beheer, hebben geen enkel recht om de solidariteit van andere lidstaten te eisen. Stefan Duchateau: "Dit geldt weliswaar voor Griekenland of Ierland maar is zeker niet van toepassing voor Italië of Spanje. Laatstgenoemden zijn immers eerder slachtoffer van een steeds verder rollende lawine. Het heeft tevens geen zin een muntzone op te starten om dan te weigeren in te grijpen wanneer een tijdelijke maatregel zou kunnen volstaan om het probleem op te lossen. In die zin zijn de recente initiatieven van de ECB om Italiaans en Spaans schuldpapier in te kopen zeker nuttig en verantwoord." Een te strikte interpretatie van de verdragen die aan de grondslag liggen van de eurozone zou immers enkel tot gevolg hebben dat de eurozone uit mekaar zou spatten : eerst in een noordelijke en zuidelijke helft , met daarna nog verdere verbrokkeling en oplopende spanningen die het einde van EU zouden inluiden en de inspanningen van de laatste 60 jaar uitwissen. Stefan Duchateau: "Zover zullen de politieke beleidsnemers het zeker niet laten komen, ook al zal het uiterste geduld van de financiële markten worden afgetoetst. Het basisprobleem blijft de afwijkende economische prestatie tussen de Noordelijke en Zuidelijke zone van de euro. Enkel een oplossing die zowel extern een ééngemaakte Europese schuld vertegenwoordigd als intern de nodige correctieve maatregelen bevat die landen op termijn op mekaar zullen afstemmen , heeft een kans op slagen. Het eerste aspect is nodig om de speculatie op verzwakte landen af te weren. Het tweede aspect is nodig om de Duitse ( en Nederlandse en Finse ) overheid te overtuigen dat men niet onbeperkt het gebrek aan begrotingsdiscipline van andere zal moeten financieren. Intussen verdisconteren de aandelenbeurzen gelijktijdig het onzekere politiek klimaat en de verhoogde kans op een economische terugslag. Geen prettig zicht, maar dat heeft u intussen al kunnen merken ... Maar oplossingen zijn zo denkbaar en snel uitvoerbaar dat enig geduld nog steeds gerechtvaardigd is. Zeker op deze bedrukte koersniveaus is het perspectief van enig herstelpotentieel niet onrealistisch."