Stefan Duchateau: "De enige ingreep die wel kan werken ( en die met veel succes in soortgelijke situaties is opgelegd ) is de zogeheten "financiële repressie". Een wat barbaarse naam voor een reeks maatregelen waarbij een bepaalde groep wordt afgezonderd, die een flink stuk van de schuld via afschrijvingen op zich moet nemen: In concreto de Europese banken die een zeer substantieel verlies moeten slikken. De naam van dit economische paardenmiddel is alleen wat veranderd en heet nu : "private involvement". Maar ook dit gaat maar zover tot er een limiet wordt bereikt en de algemene monetaire condities dit toelaten. De ECB heeft dit erg goed begrepen door zeer ruime liquiditeiten ter beschikking te stellen. Hoogste tijd overigens , vermits in december opnieuw alle stressindicatoren roodgloeiend stonden. Door deze radicale wijziging werd het beleid van de ECB plots oneindig veel effectiever dan de vroegere politiek waarbij men halsstarrig probeerde de solvabiliteit van banken te verbeteren. Deze maatregelen waren echter irrelevant door de verplichte afbouw van activa tegen ongunstige prijzen waardoor nieuwe verliezen het kapitaal van de Europese banken alleen maar verder erodeerden. De overvloedige liquiditeit creëert nu wel de ademruimte om de solvabiliteit geleidelijk te herstellen. Maar ook dit is een race tegen de klok : De ECB kan deze voorziening immers niet oneindig en onbeperkt volhouden. De Bundesbank heeft dienaangaande reeds een niet mis te verstaan schot voor de boeg gegeven."

Stefan Duchateau: "De enige ingreep die wel kan werken ( en die met veel succes in soortgelijke situaties is opgelegd ) is de zogeheten "financiële repressie". Een wat barbaarse naam voor een reeks maatregelen waarbij een bepaalde groep wordt afgezonderd, die een flink stuk van de schuld via afschrijvingen op zich moet nemen: In concreto de Europese banken die een zeer substantieel verlies moeten slikken. De naam van dit economische paardenmiddel is alleen wat veranderd en heet nu : "private involvement". Maar ook dit gaat maar zover tot er een limiet wordt bereikt en de algemene monetaire condities dit toelaten. De ECB heeft dit erg goed begrepen door zeer ruime liquiditeiten ter beschikking te stellen. Hoogste tijd overigens , vermits in december opnieuw alle stressindicatoren roodgloeiend stonden. Door deze radicale wijziging werd het beleid van de ECB plots oneindig veel effectiever dan de vroegere politiek waarbij men halsstarrig probeerde de solvabiliteit van banken te verbeteren. Deze maatregelen waren echter irrelevant door de verplichte afbouw van activa tegen ongunstige prijzen waardoor nieuwe verliezen het kapitaal van de Europese banken alleen maar verder erodeerden. De overvloedige liquiditeit creëert nu wel de ademruimte om de solvabiliteit geleidelijk te herstellen. Maar ook dit is een race tegen de klok : De ECB kan deze voorziening immers niet oneindig en onbeperkt volhouden. De Bundesbank heeft dienaangaande reeds een niet mis te verstaan schot voor de boeg gegeven."