Stefan Duchateau, professor en financieel adviseur: "Het IMF wijtte in april 2010 nog een gans hoofdstuk aan dit typische gedragskenmerk dat verantwoordelijk wordt gesteld voor het uitstellen van de nodige maatregelen waardoor de bancaire crisis een nog meer diepgaande impact is gaan vertonen. Daarenboven kosten de verkeerd genomen maatregelen om het systeemrisico te beperken de maatschappij uiteindelijk veel meer dan initieel kan worden verwacht. Een typisch voorbeeld hiervan is de "bankentaks" in België waarbij een heffing van 15 basispunten wordt toegepast het totale spaarvolume als compensatie voor de expliciete verzekering van de Staat. Grondiger de bal misslaan kan moeilijker. Precies de stabiliserende factor in het financiële systeem wordt dan belast, terwijl het (toekomstige!) speculatieve gedrag van de "groot"banken nog verder wordt aangemoedigd. Erger nog, de Staat stimuleert hiermee de "moral hazard" van de grootbanken en schuift meteen en automatisch de factuur door aan de nietsvermoedende spaarder. Als "bonussen" als moreel verwerpelijk moeten worden beschouwd ..."

Trouwens het IMF maakt in zijn recente rapport een interessante bemerking in dit verband: niet zozeer de geviseerde ( en inderdaad verwerpelijke ) bonussen in de baksector te viseren als oorzaak van het probleem, zou het probleem misschien wel eens kunnen liggen bij een gebrek aan incentivering bij de regelgever en de toezichthouder om tot een coherent kader van regelgeving en adequaat toezicht te komen ...

Duchateau: "Een even pertinente vraag stelt zich immers omtrent de rol van de toezichthouder(s). Het is alleszins al duidelijk dat er veel informatieverlies optreedt wanneer er meerdere toezichthouders worden aangeduid voor een zelfde toezichtszone, zeker wanneer de bevoegdheden onvoldoende duidelijk zijn afgelijnd of wanneer de informatie-doorstoming kan worden "beïnvloed" door één van de toezichtshouders die een negatieve afstraling op haar controlerende werkzaamheden wenst te vermijden. Deze "forbearance" van sommige toezichtouders verergerde de recente financiële crisis op dramatische wijze."

In dat kader moet ook de recente oprichting van European Systemic risk board worden begrepen. Duchateau: "Het kan immers niet zomaar aan de individuele lidstaten worden overgelaten om te bepalen in welke mate het systeemrisico van de Europese unie wordt verhoogd door een locale bank - de locale belangen dreigen dan immers te gaan doorwegen. Vandaar een ESRB die onafhankelijk zijn informatie moet kunnen betrekken en objectief moet kunnen oordelen."

Stefan Duchateau, professor en financieel adviseur: "Het IMF wijtte in april 2010 nog een gans hoofdstuk aan dit typische gedragskenmerk dat verantwoordelijk wordt gesteld voor het uitstellen van de nodige maatregelen waardoor de bancaire crisis een nog meer diepgaande impact is gaan vertonen. Daarenboven kosten de verkeerd genomen maatregelen om het systeemrisico te beperken de maatschappij uiteindelijk veel meer dan initieel kan worden verwacht. Een typisch voorbeeld hiervan is de "bankentaks" in België waarbij een heffing van 15 basispunten wordt toegepast het totale spaarvolume als compensatie voor de expliciete verzekering van de Staat. Grondiger de bal misslaan kan moeilijker. Precies de stabiliserende factor in het financiële systeem wordt dan belast, terwijl het (toekomstige!) speculatieve gedrag van de "groot"banken nog verder wordt aangemoedigd. Erger nog, de Staat stimuleert hiermee de "moral hazard" van de grootbanken en schuift meteen en automatisch de factuur door aan de nietsvermoedende spaarder. Als "bonussen" als moreel verwerpelijk moeten worden beschouwd ..." Trouwens het IMF maakt in zijn recente rapport een interessante bemerking in dit verband: niet zozeer de geviseerde ( en inderdaad verwerpelijke ) bonussen in de baksector te viseren als oorzaak van het probleem, zou het probleem misschien wel eens kunnen liggen bij een gebrek aan incentivering bij de regelgever en de toezichthouder om tot een coherent kader van regelgeving en adequaat toezicht te komen ... Duchateau: "Een even pertinente vraag stelt zich immers omtrent de rol van de toezichthouder(s). Het is alleszins al duidelijk dat er veel informatieverlies optreedt wanneer er meerdere toezichthouders worden aangeduid voor een zelfde toezichtszone, zeker wanneer de bevoegdheden onvoldoende duidelijk zijn afgelijnd of wanneer de informatie-doorstoming kan worden "beïnvloed" door één van de toezichtshouders die een negatieve afstraling op haar controlerende werkzaamheden wenst te vermijden. Deze "forbearance" van sommige toezichtouders verergerde de recente financiële crisis op dramatische wijze." In dat kader moet ook de recente oprichting van European Systemic risk board worden begrepen. Duchateau: "Het kan immers niet zomaar aan de individuele lidstaten worden overgelaten om te bepalen in welke mate het systeemrisico van de Europese unie wordt verhoogd door een locale bank - de locale belangen dreigen dan immers te gaan doorwegen. Vandaar een ESRB die onafhankelijk zijn informatie moet kunnen betrekken en objectief moet kunnen oordelen."