Stefan Casteleyn (Merit Capital): "In de Verenigde Staten richten de pijlen van diegenen die naarstig op zoek zijn naar schuldigen voor de crisis zich enerzijds op China. Het is nu eenmaal makelijker om schuldigen in het buitenland aan te wijzen en de loutere vaststelling dat de Chinese munt te lang te laag wordt gehouden, wordt door geen enkele econoom of waarnemer tegengesproken. Toch is het moeilijk om echt hard te maken dat Peking een fundamenteel aandeel zou hebben in de oorzaken van de financiële crisis."

Een andere schuldige is echter makkelijker te identificeren: de financiële sector in het algemeen en het ultieme icoon van Wall Street, Goldman Sachs, in het bijzonder. Casteleyn: "Nu zelfs het IMF een voorstel uitstuurt om de financiële bedrijven zwaarder te belasten, is het wel duidelijk dat de financiële sector de volgende jaren "not the place to be" zal zijn. Politici zullen in hun wanhopige zoektocht om de overheidsfinanciën min of meer onder controle te houden, in het zwaarder belasten van de financiële sector een politiek makkelijk te verkopen bron van inkomsten zien. De financiële sector zal uiteindelijk dus toch één van de belangrijke slachtoffers van de crisis, die er uiteindelijk toch ontsproten is, worden."

In Europa zou naast de financiële sector ook de euro het grote slachtoffer kunnen worden. De invoering van de euro heeft de inwoners van Zuid-Europa, nu wat onvriendelijk de PIGS-landen genoemd, mogelijk gemaakt om leningen te verkrijgen aan veel lagere rentevoeten dan anders het geval zou zijn geweest. Casteleyn: "Deze te lage rentevoeten hebben deze economieën kunstmatig opgepept en hebben de overheden van deze landen de valse indruk gegeven dat ook zij zich steeds tegen deze lage rentevoeten aan de internationale geldkranen zouden kunnen laven. Nu overduidelijk is dat Zuid-Europa een lange en diepe crisis doormaakt, ligt de euro als eenheidsmunt onder vuur. Bij vroegere crisissen hebben de Zuid-Europese landen de koersen van de Drachme, Peseta of Lira zodanig gedevalueerd dat het productiviteitsevenwicht uiteindelijk werd hersteld en deze landen zich een weg uit de crisis konden exporteren. Deze rol dient nu echter door de Europese eenheidsmunt te worden overgenomen. De euro wordt dus een zwakke munt en niet de mogelijke reservemunt in de wereld waar velen amper een goed jaar geleden nog van droomden!"

Stefan Casteleyn (Merit Capital): "In de Verenigde Staten richten de pijlen van diegenen die naarstig op zoek zijn naar schuldigen voor de crisis zich enerzijds op China. Het is nu eenmaal makelijker om schuldigen in het buitenland aan te wijzen en de loutere vaststelling dat de Chinese munt te lang te laag wordt gehouden, wordt door geen enkele econoom of waarnemer tegengesproken. Toch is het moeilijk om echt hard te maken dat Peking een fundamenteel aandeel zou hebben in de oorzaken van de financiële crisis." Een andere schuldige is echter makkelijker te identificeren: de financiële sector in het algemeen en het ultieme icoon van Wall Street, Goldman Sachs, in het bijzonder. Casteleyn: "Nu zelfs het IMF een voorstel uitstuurt om de financiële bedrijven zwaarder te belasten, is het wel duidelijk dat de financiële sector de volgende jaren "not the place to be" zal zijn. Politici zullen in hun wanhopige zoektocht om de overheidsfinanciën min of meer onder controle te houden, in het zwaarder belasten van de financiële sector een politiek makkelijk te verkopen bron van inkomsten zien. De financiële sector zal uiteindelijk dus toch één van de belangrijke slachtoffers van de crisis, die er uiteindelijk toch ontsproten is, worden." In Europa zou naast de financiële sector ook de euro het grote slachtoffer kunnen worden. De invoering van de euro heeft de inwoners van Zuid-Europa, nu wat onvriendelijk de PIGS-landen genoemd, mogelijk gemaakt om leningen te verkrijgen aan veel lagere rentevoeten dan anders het geval zou zijn geweest. Casteleyn: "Deze te lage rentevoeten hebben deze economieën kunstmatig opgepept en hebben de overheden van deze landen de valse indruk gegeven dat ook zij zich steeds tegen deze lage rentevoeten aan de internationale geldkranen zouden kunnen laven. Nu overduidelijk is dat Zuid-Europa een lange en diepe crisis doormaakt, ligt de euro als eenheidsmunt onder vuur. Bij vroegere crisissen hebben de Zuid-Europese landen de koersen van de Drachme, Peseta of Lira zodanig gedevalueerd dat het productiviteitsevenwicht uiteindelijk werd hersteld en deze landen zich een weg uit de crisis konden exporteren. Deze rol dient nu echter door de Europese eenheidsmunt te worden overgenomen. De euro wordt dus een zwakke munt en niet de mogelijke reservemunt in de wereld waar velen amper een goed jaar geleden nog van droomden!"