Hier een duidelijke tip om uw tijd niet verliezen met populistische argumenten. Verwerp (zo snel mogelijk) artikels die volgende "stellingen" verkondigen:

"Het startpunt van de crisis ligt bij de faling van de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers."

Dit lijkt eerder banale opmerking, maar illustreert de zeer oppervlakkige analyse met als verkeerde conclusie dat banken nooit failliet mogen gaan om een debacle zoals in 2008 te voorkomen.

Dit uitgangspunt werd vooral in Europa gehanteerd maar verergerde het probleem. Slechte bancaire strategieën konden op die manier ongehinderd hun nefaste invloed nog jaren blijven uitoefenen en ontvingen hiervoor zelfs een Staatswaarborg.

De bewering dat het bankroet van Lehman Bros de crisis de struikelsteen vormde voor een ontspoord bancair systeem, kan overigens gemakkelijk worden weerlegd. Na de afkondiging van het onzalige nieuws en een eerste schrikreactie STEGEN de aandelenkoersen...

De financiële markten zagen dit bankroet eerder als een (terechte) uitzuivering waardoor een speculatief hefboomfonds als Lehman Bros. niet langer zou kunnen profiteren van het vertrouwen in het financieel systeem dat door anderen was opgebouwd en door de staat impliciet werd beschermd. In de weken nadien verviel men echter van de ene negatieve verrassing in de andere. In zijn beruchte ondervraging in het Amerikaanse Congres, kon Fed-Voorzitter Bernanke geen enkel tastbaar plan voorleggen waarmee de ontrafeling van de complexe miljarden-posities van de failliete zakenbank zou worden begeleid.

Hiermee bleek dat 10 jaar na de redding van LTCM geen enkele les was getrokken uit een nochtans perfect vergelijkbare situatie.

Erger nog : er was geen enkele objectieve reden waarom Lehman wél voor de bijl moest gaan en een aantal andere, zoals Merril Lynch, Bear Sterns of Washington Mutual niet.

De keuze op Lehman bleek vooral te zijn gebaseerd op hun houding in september 1998 waar zij (als enige) hun medewerking weigerden aan de FED om het puin van LTCM mee te helpen opruimen. Erg pijnlijk, natuurlijk, wanneer diezelfde groep 10 jaar later aan de deur van de centrale bank moet komen aankloppen voor een gelijkaardig probleem.

Op zich was het dus geenszins een fatale beslissing om Lehman effectief over kop te laten gaan. De tsunami op de financiële markten ontstond door enerzijds het kennelijk ontbreken van een voorbereide planmatige aanpak voor de ontrafeling van een dergelijke bank met wijdverspreide tentakels in de vorm van gecompliceerde posities bij andere financiële instellingen en anderzijds door het ontbreken van objectieve criteria om de selectie door te voeren tussen banken die wél en niet worden gered door de overheid.

Wanorde en willekeur zijn nooit goede bouwstenen gebleken om vertrouwen op te wekken voor een financieel systeem. De wankele constructie werd dan ook terecht in vraag gesteld met een epische terugval van de koersnoteringen van aandelen en bedrijfsobligaties.

De Europese beleidsmakers trokken hieruit echter de verkeerde conclusie dat iedere Europese bank van substantiële omvang kost wat kost overeind moest worden gehouden.

Wat betreft de depositogarantie en uitstaande verplichtingen is dit zeker verdedigbaar maar dit gegeven werd misbruikt door bankengroepen om ook hun aandeelhouderschap en financiële belangen intact te houden met de staatsgaranties die bedoeld waren om hun faling te voorkomen.

Deze banken hadden zonder meer genationaliseerd moeten worden om -na een grondige opkuisactie- terug met winst voor de belastingbetaler op de markt gebracht te worden.

Hier een duidelijke tip om uw tijd niet verliezen met populistische argumenten. Verwerp (zo snel mogelijk) artikels die volgende "stellingen" verkondigen: "Het startpunt van de crisis ligt bij de faling van de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers." Dit lijkt eerder banale opmerking, maar illustreert de zeer oppervlakkige analyse met als verkeerde conclusie dat banken nooit failliet mogen gaan om een debacle zoals in 2008 te voorkomen. Dit uitgangspunt werd vooral in Europa gehanteerd maar verergerde het probleem. Slechte bancaire strategieën konden op die manier ongehinderd hun nefaste invloed nog jaren blijven uitoefenen en ontvingen hiervoor zelfs een Staatswaarborg. De bewering dat het bankroet van Lehman Bros de crisis de struikelsteen vormde voor een ontspoord bancair systeem, kan overigens gemakkelijk worden weerlegd. Na de afkondiging van het onzalige nieuws en een eerste schrikreactie STEGEN de aandelenkoersen... De financiële markten zagen dit bankroet eerder als een (terechte) uitzuivering waardoor een speculatief hefboomfonds als Lehman Bros. niet langer zou kunnen profiteren van het vertrouwen in het financieel systeem dat door anderen was opgebouwd en door de staat impliciet werd beschermd. In de weken nadien verviel men echter van de ene negatieve verrassing in de andere. In zijn beruchte ondervraging in het Amerikaanse Congres, kon Fed-Voorzitter Bernanke geen enkel tastbaar plan voorleggen waarmee de ontrafeling van de complexe miljarden-posities van de failliete zakenbank zou worden begeleid. Hiermee bleek dat 10 jaar na de redding van LTCM geen enkele les was getrokken uit een nochtans perfect vergelijkbare situatie. Erger nog : er was geen enkele objectieve reden waarom Lehman wél voor de bijl moest gaan en een aantal andere, zoals Merril Lynch, Bear Sterns of Washington Mutual niet. De keuze op Lehman bleek vooral te zijn gebaseerd op hun houding in september 1998 waar zij (als enige) hun medewerking weigerden aan de FED om het puin van LTCM mee te helpen opruimen. Erg pijnlijk, natuurlijk, wanneer diezelfde groep 10 jaar later aan de deur van de centrale bank moet komen aankloppen voor een gelijkaardig probleem. Op zich was het dus geenszins een fatale beslissing om Lehman effectief over kop te laten gaan. De tsunami op de financiële markten ontstond door enerzijds het kennelijk ontbreken van een voorbereide planmatige aanpak voor de ontrafeling van een dergelijke bank met wijdverspreide tentakels in de vorm van gecompliceerde posities bij andere financiële instellingen en anderzijds door het ontbreken van objectieve criteria om de selectie door te voeren tussen banken die wél en niet worden gered door de overheid. Wanorde en willekeur zijn nooit goede bouwstenen gebleken om vertrouwen op te wekken voor een financieel systeem. De wankele constructie werd dan ook terecht in vraag gesteld met een epische terugval van de koersnoteringen van aandelen en bedrijfsobligaties. De Europese beleidsmakers trokken hieruit echter de verkeerde conclusie dat iedere Europese bank van substantiële omvang kost wat kost overeind moest worden gehouden. Wat betreft de depositogarantie en uitstaande verplichtingen is dit zeker verdedigbaar maar dit gegeven werd misbruikt door bankengroepen om ook hun aandeelhouderschap en financiële belangen intact te houden met de staatsgaranties die bedoeld waren om hun faling te voorkomen. Deze banken hadden zonder meer genationaliseerd moeten worden om -na een grondige opkuisactie- terug met winst voor de belastingbetaler op de markt gebracht te worden.