Dat het plan voor de Spaanse spaarbanken daarenboven incoherent is met vroegere interventies en twijfels doet groeien over het achtergestelde karakter van de overige Spaanse staatschuld is symptomatisch voor de huidige Europese politiek.

Omdat nog een groot aantal details van het plan bekendgemaakt ( of uitgewerkt ?) moeten worden, geeft aan dat men voor de zoveelste keer het voordeel van de twijfel vraagt.

Weer een poging om financiële markten te overbluffen met een karrenvracht vers gedrukt geld?

Het lijkt er steeds meer op dat men de financiële markten wil overbluffen met nog maar eens een karrenvracht vers gedrukt geld ( waarom anders 100 miljard euro voorzien als er maar 40 nodig is ?).

Financiële markten doorzien een dergelijke tactiek vrij snel .

Wat gevraagd wordt zijn coherente, doelgerichte en transparante maatregelen die op doortastende wijze worden opgelegd. Maar dat vereist een analyse van de problematiek die de huidige populistische aanpak overstijgt.

Het huidige plan voor de Spaanse banken - hoe onduidelijk ook- heeft echter wel de verdienste er te zijn - geen seconde te vroeg maar ook niet te laat.

De instorting van de eeuwenoude Spaanse spaarbanken was een direct gevolg van de overconcentratie in bouwprojecten, maar was op dat moment relatief gemakkelijk in te dammen.

Men kan zich terecht afvragen wat de credibiliteit van de financiële sector voorstelt wanneer een dergelijke overconcentratie jarenlang worden getolereerd en dan -op dergelijke amateuristische wijze - onder de mat wordt gemoffeld.

Nationale belangen nemen dan blijkbaar de overhand, versterkt door misplaatste trots van de locale autoriteit die zich opzichtig op de borst stond te kloppen toen andere landen kreunden onder het gewicht van hun ingestorte systeembanken. Dit is volgens professor Stefan Duchateau. geen overigens geen op zichzelf staand Spaans probleem.

Dat het plan voor de Spaanse spaarbanken daarenboven incoherent is met vroegere interventies en twijfels doet groeien over het achtergestelde karakter van de overige Spaanse staatschuld is symptomatisch voor de huidige Europese politiek. Omdat nog een groot aantal details van het plan bekendgemaakt ( of uitgewerkt ?) moeten worden, geeft aan dat men voor de zoveelste keer het voordeel van de twijfel vraagt. Weer een poging om financiële markten te overbluffen met een karrenvracht vers gedrukt geld? Het lijkt er steeds meer op dat men de financiële markten wil overbluffen met nog maar eens een karrenvracht vers gedrukt geld ( waarom anders 100 miljard euro voorzien als er maar 40 nodig is ?). Financiële markten doorzien een dergelijke tactiek vrij snel . Wat gevraagd wordt zijn coherente, doelgerichte en transparante maatregelen die op doortastende wijze worden opgelegd. Maar dat vereist een analyse van de problematiek die de huidige populistische aanpak overstijgt. Het huidige plan voor de Spaanse banken - hoe onduidelijk ook- heeft echter wel de verdienste er te zijn - geen seconde te vroeg maar ook niet te laat. De instorting van de eeuwenoude Spaanse spaarbanken was een direct gevolg van de overconcentratie in bouwprojecten, maar was op dat moment relatief gemakkelijk in te dammen. Men kan zich terecht afvragen wat de credibiliteit van de financiële sector voorstelt wanneer een dergelijke overconcentratie jarenlang worden getolereerd en dan -op dergelijke amateuristische wijze - onder de mat wordt gemoffeld. Nationale belangen nemen dan blijkbaar de overhand, versterkt door misplaatste trots van de locale autoriteit die zich opzichtig op de borst stond te kloppen toen andere landen kreunden onder het gewicht van hun ingestorte systeembanken. Dit is volgens professor Stefan Duchateau. geen overigens geen op zichzelf staand Spaans probleem.