Alleen voor kwalitatief hoogwaardige aandelen - van multinationals met een wereldwijde merknaam en een sterke balans - zijn beleggers bereid een waarderingspremie te betalen.

Ook voor Amerikaanse aandelen worden waarderingspremies betaald, die ten opzichte van Europese aandelen op recordhoogte staan.

Dit lijkt vreemd, want de financiële situatie van de Amerikaanse overheid is in veel opzichten nog slechter dan die van de eurozone als geheel.

Beleggers weten echter dat de Amerikaanse economie niet alleen in demografisch opzicht veel jonger is (minder dan een op de vier Amerikanen is in 2050 ouder dan 65), maar ook dat de VS de onderliggende flexibiliteit heeft om zichzelf indien nodig te vernieuwen. Daarnaast zien veel Amerikaanse en Aziatische beleggers een toekomstig uiteenvallen van de eurozone als onvermijdelijk.

Roep om meer botox of oplapmiddelen

Hoewel de financiële markten om het hardst roepen om meer botox, lijken die markten het minst geloof te hechten aan de doelmatigheid ervan.

Daarom kiezen behoedzame beleggers steeds vaker voor strategieën gericht op het beschermen van de waarde van hun beleggingen (in reële termen) in plaats van op een hoog rendement.

Impliciet aanvaarden ze daarmee de gevolgen van een verouderingsproces dat wanhopige beleidmakers juist willen wegbotoxen.

Gezien de enorme expansie van de balansen van centrale banken als gevolg van al die liquiditeitsinjecties diversifiëren verstandige beleggers hun beleggingen over meerdere valuta's en verschillende vermogenscategorieën.

Hoewel we voorlopig geen inflatoire druk verwachten, zouden nominale vermogentitels een portefeuille niet voor 100% mogen domineren, zelfs niet als een belegger risicoavers is.

Reële vermogenstitels (zoals aandelen, vastgoed en goud) zouden eveneens moeten worden aangehouden. Soms ogen ze weliswaar niet fraai, maar bedenk volgens Ad van Tiggelen van ING dat botox-schoonheid ook geen stand houdt.

Alleen voor kwalitatief hoogwaardige aandelen - van multinationals met een wereldwijde merknaam en een sterke balans - zijn beleggers bereid een waarderingspremie te betalen. Ook voor Amerikaanse aandelen worden waarderingspremies betaald, die ten opzichte van Europese aandelen op recordhoogte staan. Dit lijkt vreemd, want de financiële situatie van de Amerikaanse overheid is in veel opzichten nog slechter dan die van de eurozone als geheel. Beleggers weten echter dat de Amerikaanse economie niet alleen in demografisch opzicht veel jonger is (minder dan een op de vier Amerikanen is in 2050 ouder dan 65), maar ook dat de VS de onderliggende flexibiliteit heeft om zichzelf indien nodig te vernieuwen. Daarnaast zien veel Amerikaanse en Aziatische beleggers een toekomstig uiteenvallen van de eurozone als onvermijdelijk.Roep om meer botox of oplapmiddelen Hoewel de financiële markten om het hardst roepen om meer botox, lijken die markten het minst geloof te hechten aan de doelmatigheid ervan. Daarom kiezen behoedzame beleggers steeds vaker voor strategieën gericht op het beschermen van de waarde van hun beleggingen (in reële termen) in plaats van op een hoog rendement. Impliciet aanvaarden ze daarmee de gevolgen van een verouderingsproces dat wanhopige beleidmakers juist willen wegbotoxen. Gezien de enorme expansie van de balansen van centrale banken als gevolg van al die liquiditeitsinjecties diversifiëren verstandige beleggers hun beleggingen over meerdere valuta's en verschillende vermogenscategorieën. Hoewel we voorlopig geen inflatoire druk verwachten, zouden nominale vermogentitels een portefeuille niet voor 100% mogen domineren, zelfs niet als een belegger risicoavers is. Reële vermogenstitels (zoals aandelen, vastgoed en goud) zouden eveneens moeten worden aangehouden. Soms ogen ze weliswaar niet fraai, maar bedenk volgens Ad van Tiggelen van ING dat botox-schoonheid ook geen stand houdt.