Maar echter niet omwille van het populistische maar onjuiste argument dat België een typisch KMO-land zou zijn: wij hebben per capita immers niet meer KMO's dan de ons omringende landen , maar België valt vooral op in vergelijking met Nederland, Frankrijk, Duitsland of Groot- Brittannië omdat er veel minder grote bedrijven zijn.

De laatste restanten van grote bedrijven in België worden ondertussen systematisch verder opgeruimd. De nadruk op KMO is gemotiveerd omwille van het feit dat deze bedrijven veel minder vlot toegang hebben tot de liquide kapitaalmarkten en hierdoor quasi-volledig toegewezen zijn op bancaire kredieten.

Vandaar dat KMO's zeer kwetsbaar zullen zijn bij een financiële systeemcrisis waarbij banken omwille van hun eigen balanstechnische problematiek hun kredietfaciliteiten aan kleinere bedrijven plots terugschroeven, waardoor de reële economie in België disproportioneel geïmpacteerd wordt.

Anderzijds mogen we ook de fouten uit het verleden niet herhalen: Diverse pogingen om het kapitaal van KMO's vlotter toegankelijk te maken voor het publiek of voor private equity investeerders, hebben slechts in uitzonderlijke gevallen tot het gewenste resultaat geleid.

De regelgevende vereisten waren simpelweg te zwaar, de beursnoteringen duidden op een gebrekkige liquiditeit , terwijl de KMO's nog zeer onwennig omgingen met de nieuwe "vreemde" aandeelhouders.

Het probleem rond de versterking van de eigen middelen is overigens minder imminent geworden. Zoals gesteld, werd dit op basis van de notionele intrestaftrek in belangrijke mate opgevangen.

Waar zich echter een probleem blijft stellen, is bij het aantrekken van financieringsbronnen op lange termijn, met name langer dan 5 à 6 jaar.

Het is precies deze vorm van externe financiering waarmee een KMO zijn groeistrategie fundamenteel mee kan ondersteunen. Helaas is het ook precies in deze zone dat banken de grootste terughoudendheid vertonen.

Maar echter niet omwille van het populistische maar onjuiste argument dat België een typisch KMO-land zou zijn: wij hebben per capita immers niet meer KMO's dan de ons omringende landen , maar België valt vooral op in vergelijking met Nederland, Frankrijk, Duitsland of Groot- Brittannië omdat er veel minder grote bedrijven zijn. De laatste restanten van grote bedrijven in België worden ondertussen systematisch verder opgeruimd. De nadruk op KMO is gemotiveerd omwille van het feit dat deze bedrijven veel minder vlot toegang hebben tot de liquide kapitaalmarkten en hierdoor quasi-volledig toegewezen zijn op bancaire kredieten. Vandaar dat KMO's zeer kwetsbaar zullen zijn bij een financiële systeemcrisis waarbij banken omwille van hun eigen balanstechnische problematiek hun kredietfaciliteiten aan kleinere bedrijven plots terugschroeven, waardoor de reële economie in België disproportioneel geïmpacteerd wordt. Anderzijds mogen we ook de fouten uit het verleden niet herhalen: Diverse pogingen om het kapitaal van KMO's vlotter toegankelijk te maken voor het publiek of voor private equity investeerders, hebben slechts in uitzonderlijke gevallen tot het gewenste resultaat geleid. De regelgevende vereisten waren simpelweg te zwaar, de beursnoteringen duidden op een gebrekkige liquiditeit , terwijl de KMO's nog zeer onwennig omgingen met de nieuwe "vreemde" aandeelhouders. Het probleem rond de versterking van de eigen middelen is overigens minder imminent geworden. Zoals gesteld, werd dit op basis van de notionele intrestaftrek in belangrijke mate opgevangen. Waar zich echter een probleem blijft stellen, is bij het aantrekken van financieringsbronnen op lange termijn, met name langer dan 5 à 6 jaar. Het is precies deze vorm van externe financiering waarmee een KMO zijn groeistrategie fundamenteel mee kan ondersteunen. Helaas is het ook precies in deze zone dat banken de grootste terughoudendheid vertonen.