Hier een volgend tip om uw tijd niet verliezen met populistische argumenten. Verwerp (zo snel mogelijk) artikels die volgende "stellingen" verkondigen:

"Banken ontweken de regelgeving. We moeten meer regelgeving opleggen en deze strikt toepassen"

Iedereen die zich met een beetje "sérieux" onledig heeft gehouden met het onderzoek naar de oorzaken van systeemrisico, komt zeer snel tot de conclusie dat het opleggen van een set van strikte regels de kans op de ontwikkeling van een financieel debacle in belangrijke mate doet toenemen.

De reden is evident. De maatschappij loopt dan immers het risico dat alle banken op dezelfde manier reageren wanneer zich een bepaalde negatieve omstandigheid voordoet.

Hierdoor ontstaat "lemminggedrag" waarbij iedereen in de richting van dezelfde afgrond spurt en het hele financiële systeem dreigt mee te sleuren.

Natuurlijk is een goede, evenwichtige regelgeving nodig maar wie overwaakt deze kwaliteitsvereisten? Men gaat er veel te gemakkelijk vanuit dat iedere nieuwe wet meteen ook een goede wet is.

Wanneer echter blijkt dat het regelgevend kader verkeerd gedrag uitlokt dan duurt het zeer lang vooraleer men dit wil beseffen.

De onderliggende reden is meestal dezelfde: Men gaat uit van bepaalde veronderstellingen die nadien de toets met de realiteit niet kunnen doorstaan maar tegelijk iedereen verkeerd gepositioneerd heeft wanneer het niet voorziene risico zich dan toch voordoet.

Het is in die zin ook opvallend dat het precies de grotere financiële instellingen zijn die de hardste klappen kregen. Dit is niet toevallig.

Deze grootbanken hadden de immers capaciteit om de nieuwe uiterst complexe regelgeving in zijn totaliteit te implementeren, de enorme voordelen hiervan te benutten maar ookn de inherente zwakheden van de ingestelde risicoradar uit te buiten.

Dit leidt tot de paradoxale conclusie dat precies het volledig benutten van ieder punt en iedere komma van de regelgeving tot de catastrofe heeft geleid en niet de populistische visie dat men de regelgeving heeft ontweken. Het tegendeel hiervan is manifest waar.

We hebben dus ook weinig baat met nog meer van hetzelfde: Ondoorgrondelijke, steeds complexere regels waarin niemand nog een totaaloverzicht heeft en waardoor het systeemrisico verder wordt vergroot.

Maar als Duchateau - zich in alle bescheidenheid, overigens- over de statistische formuleringen van Basel III mag uitlaten : deze zijn onnodig ingewikkeld en gekunseld, soms gewoon fout en vooral steeds gebaseerd op assumpties die de toets met de realiteit niet zullen doorstaan.

Misschien had Kevin Dowd overschot van gelijk toen hij een senior lid van het Bazel-comité citeerde die na het doornemen van de nieuwe reglementering diep zuchtte : "It does read a bit as if it has been written without adult supervision".

Hier een volgend tip om uw tijd niet verliezen met populistische argumenten. Verwerp (zo snel mogelijk) artikels die volgende "stellingen" verkondigen: "Banken ontweken de regelgeving. We moeten meer regelgeving opleggen en deze strikt toepassen" Iedereen die zich met een beetje "sérieux" onledig heeft gehouden met het onderzoek naar de oorzaken van systeemrisico, komt zeer snel tot de conclusie dat het opleggen van een set van strikte regels de kans op de ontwikkeling van een financieel debacle in belangrijke mate doet toenemen. De reden is evident. De maatschappij loopt dan immers het risico dat alle banken op dezelfde manier reageren wanneer zich een bepaalde negatieve omstandigheid voordoet. Hierdoor ontstaat "lemminggedrag" waarbij iedereen in de richting van dezelfde afgrond spurt en het hele financiële systeem dreigt mee te sleuren. Natuurlijk is een goede, evenwichtige regelgeving nodig maar wie overwaakt deze kwaliteitsvereisten? Men gaat er veel te gemakkelijk vanuit dat iedere nieuwe wet meteen ook een goede wet is. Wanneer echter blijkt dat het regelgevend kader verkeerd gedrag uitlokt dan duurt het zeer lang vooraleer men dit wil beseffen. De onderliggende reden is meestal dezelfde: Men gaat uit van bepaalde veronderstellingen die nadien de toets met de realiteit niet kunnen doorstaan maar tegelijk iedereen verkeerd gepositioneerd heeft wanneer het niet voorziene risico zich dan toch voordoet. Het is in die zin ook opvallend dat het precies de grotere financiële instellingen zijn die de hardste klappen kregen. Dit is niet toevallig. Deze grootbanken hadden de immers capaciteit om de nieuwe uiterst complexe regelgeving in zijn totaliteit te implementeren, de enorme voordelen hiervan te benutten maar ookn de inherente zwakheden van de ingestelde risicoradar uit te buiten. Dit leidt tot de paradoxale conclusie dat precies het volledig benutten van ieder punt en iedere komma van de regelgeving tot de catastrofe heeft geleid en niet de populistische visie dat men de regelgeving heeft ontweken. Het tegendeel hiervan is manifest waar. We hebben dus ook weinig baat met nog meer van hetzelfde: Ondoorgrondelijke, steeds complexere regels waarin niemand nog een totaaloverzicht heeft en waardoor het systeemrisico verder wordt vergroot. Maar als Duchateau - zich in alle bescheidenheid, overigens- over de statistische formuleringen van Basel III mag uitlaten : deze zijn onnodig ingewikkeld en gekunseld, soms gewoon fout en vooral steeds gebaseerd op assumpties die de toets met de realiteit niet zullen doorstaan. Misschien had Kevin Dowd overschot van gelijk toen hij een senior lid van het Bazel-comité citeerde die na het doornemen van de nieuwe reglementering diep zuchtte : "It does read a bit as if it has been written without adult supervision".