De schuldencrisis viert haar vijfde verjaardag. Wat in 2007 startte met de subprime-problemen in de VS, is nu uitgegroeid tot een existentiële crisis in de eurozone.

Het verleden leert dat periodes van schuldafbouw tot meer dan 20 jaar kunnen duren en gepaard gaan met een groei die gemiddeld een procentpunt lager ligt dan voor de start van de financiële crisis.

Dit stramien lijkt zich ook nu te herhalen. In Europa hebben de twijfels rond de duurzaamheid van de eurozone de economie terug in een recessie geduwd met een inkrimping van 0,4% als gevolg in 2012.

Maar ook in de VS blijft het herstel eerder zwak en zelfs de groeilanden krijgen last van het eurovirus. De algemene groeivertraging en de afzwakking van de wereldhandel zorgen wel voor een terugval van de grondstoffenprijzen.

Ook de "politieke premie" in de olieprijzen is gehalveerd door een vermindering van de spanningen met Iran. Deze elementen duwen de inflatie naar beneden.

Rente kan verder naar omlaag

Volgens Peter Vanden Houte, chief economist ING België impliceert dit dat de monetaire politiek wereldwijd in de komende maanden ruim zal blijven en er zelfs verdere versoepelingen mogen verwacht worden. Daardoor zou in de loop van 2013 het wereldwijde groeitempo lichtjes moeten aantrekken.

De vrees voor een uiteenvallen van de eurozone zorgt er wel voor dat de gemiddelde obligatierente in de eurozone nog te hoog is (tenzij voor Duitsland, waar de "veilige haven"-aankopen van Duits schuldpapier de 10-jaarrente zo'n 120 basispunten onder een fundamenteel verantwoord niveau hebben gebracht).

Tegelijkertijd worden perifere landen geconfronteerd met kredietschaarste, wat de divergentie binnen de eurozone nog versterkt.

Griekenland blijft een groot risico voor de stabiliteit van de EMU, maar de vrees voor een zware financiële crisis zal de Europese leiders ertoe aanzetten toegevingen te doen om Griekenland binnen de eurozone te houden. Op termijn veronderstelt dit wel een partiële schuldkwijtschelding.

"We verwachten dat de Europese top van eind juni net voldoende beloftes zal brengen om de eurozone samen te houden, maar te weinig om de spanningen voorgoed weg te nemen," stelt Peter Vanden Houte. Dat moet de ECB wel toelaten om de rente nogmaals te verlagen. De euro blijft de speelbal van de politieke beslissingen, maar de nu al historisch grote speculatieve posities "à la baisse" moeten het neerwaarts potentieel beperken.

De schuldencrisis viert haar vijfde verjaardag. Wat in 2007 startte met de subprime-problemen in de VS, is nu uitgegroeid tot een existentiële crisis in de eurozone. Het verleden leert dat periodes van schuldafbouw tot meer dan 20 jaar kunnen duren en gepaard gaan met een groei die gemiddeld een procentpunt lager ligt dan voor de start van de financiële crisis. Dit stramien lijkt zich ook nu te herhalen. In Europa hebben de twijfels rond de duurzaamheid van de eurozone de economie terug in een recessie geduwd met een inkrimping van 0,4% als gevolg in 2012. Maar ook in de VS blijft het herstel eerder zwak en zelfs de groeilanden krijgen last van het eurovirus. De algemene groeivertraging en de afzwakking van de wereldhandel zorgen wel voor een terugval van de grondstoffenprijzen. Ook de "politieke premie" in de olieprijzen is gehalveerd door een vermindering van de spanningen met Iran. Deze elementen duwen de inflatie naar beneden. Rente kan verder naar omlaag Volgens Peter Vanden Houte, chief economist ING België impliceert dit dat de monetaire politiek wereldwijd in de komende maanden ruim zal blijven en er zelfs verdere versoepelingen mogen verwacht worden. Daardoor zou in de loop van 2013 het wereldwijde groeitempo lichtjes moeten aantrekken. De vrees voor een uiteenvallen van de eurozone zorgt er wel voor dat de gemiddelde obligatierente in de eurozone nog te hoog is (tenzij voor Duitsland, waar de "veilige haven"-aankopen van Duits schuldpapier de 10-jaarrente zo'n 120 basispunten onder een fundamenteel verantwoord niveau hebben gebracht). Tegelijkertijd worden perifere landen geconfronteerd met kredietschaarste, wat de divergentie binnen de eurozone nog versterkt. Griekenland blijft een groot risico voor de stabiliteit van de EMU, maar de vrees voor een zware financiële crisis zal de Europese leiders ertoe aanzetten toegevingen te doen om Griekenland binnen de eurozone te houden. Op termijn veronderstelt dit wel een partiële schuldkwijtschelding. "We verwachten dat de Europese top van eind juni net voldoende beloftes zal brengen om de eurozone samen te houden, maar te weinig om de spanningen voorgoed weg te nemen," stelt Peter Vanden Houte. Dat moet de ECB wel toelaten om de rente nogmaals te verlagen. De euro blijft de speelbal van de politieke beslissingen, maar de nu al historisch grote speculatieve posities "à la baisse" moeten het neerwaarts potentieel beperken.