Dit plan is tot nu toe de meest geslaagde poging om de soliditeit van de balansen van de banken - toch gedeeltelijk - te herstellen.

Dankzij de resterende fondsen van het TARP (Trouble Asset Relief Program), goed voor ongeveer 135 miljard USD, zou de staat met de steun van de privésector de toxische activa (waar voortaan naar verwezen wordt als "geërfde" activa) uit de balansen van de banken kunnen halen.

Die aankondiging volgde op het nieuwe Britse steunplan dat garanties biedt om voor 585 miljard GBP activa van de banken te beschermen. Die maatregelen zijn dan wel bemoedigend, maar het zou voorbarig zijn daaruit af te leiden dat de sanering van de banken zo al verzekerd is.

Er bestaan immers nog veel twijfels over de doeltreffendheid van die maatregelen. In de VS blijft men zich vragen stellen over de capaciteit van de beschikbaar gestelde fondsen om de toxische activa op te kopen, maar ook over de kapitaalbehoeften van de financiële instellingen.

In continentaal Europa lijken de autoriteiten meer vertrouwen te hebben in de soliditeit van de banksector, maar herinnert de noodsteun van de Spaanse overheid aan Caja Castilla la Mancha ons eraan dat we niet immuun zijn voor slecht nieuws op dit vlak.

De aanhoudende vragen hieromtrent en de continue verslechtering van de economische conjunctuur, en dat ondanks enkele tekenen van een vertraging van de inkrimping van de activiteit, wijzen er volgens AXA Investment Managers op dat het vastgestelde marktherstel misschien niet duurzaam is en een zoveelste 'tijdelijk herstel' is op een markt die een baissetrend blijft vertonen.

Het is inderdaad zo dat de waarderingen doorgaans zeer aantrekkelijk lijken voor de risicovolle activa. De wereldeconomie bevindt zich echter nog altijd in het troebele water van een nooit eerder geziene crisis, en de fundamenten zijn volgens AXA Investment Managers nog veel te broos om het risico te nemen nu al te gokken op de opportuniteiten die gepaard gaan met een duurzaam herstel

Dit plan is tot nu toe de meest geslaagde poging om de soliditeit van de balansen van de banken - toch gedeeltelijk - te herstellen. Dankzij de resterende fondsen van het TARP (Trouble Asset Relief Program), goed voor ongeveer 135 miljard USD, zou de staat met de steun van de privésector de toxische activa (waar voortaan naar verwezen wordt als "geërfde" activa) uit de balansen van de banken kunnen halen. Die aankondiging volgde op het nieuwe Britse steunplan dat garanties biedt om voor 585 miljard GBP activa van de banken te beschermen. Die maatregelen zijn dan wel bemoedigend, maar het zou voorbarig zijn daaruit af te leiden dat de sanering van de banken zo al verzekerd is. Er bestaan immers nog veel twijfels over de doeltreffendheid van die maatregelen. In de VS blijft men zich vragen stellen over de capaciteit van de beschikbaar gestelde fondsen om de toxische activa op te kopen, maar ook over de kapitaalbehoeften van de financiële instellingen. In continentaal Europa lijken de autoriteiten meer vertrouwen te hebben in de soliditeit van de banksector, maar herinnert de noodsteun van de Spaanse overheid aan Caja Castilla la Mancha ons eraan dat we niet immuun zijn voor slecht nieuws op dit vlak. De aanhoudende vragen hieromtrent en de continue verslechtering van de economische conjunctuur, en dat ondanks enkele tekenen van een vertraging van de inkrimping van de activiteit, wijzen er volgens AXA Investment Managers op dat het vastgestelde marktherstel misschien niet duurzaam is en een zoveelste 'tijdelijk herstel' is op een markt die een baissetrend blijft vertonen. Het is inderdaad zo dat de waarderingen doorgaans zeer aantrekkelijk lijken voor de risicovolle activa. De wereldeconomie bevindt zich echter nog altijd in het troebele water van een nooit eerder geziene crisis, en de fundamenten zijn volgens AXA Investment Managers nog veel te broos om het risico te nemen nu al te gokken op de opportuniteiten die gepaard gaan met een duurzaam herstel