Het antwoord op die vraag hangt in zekere mate af van de hardnekkigheid en intensiteit van de turbulentie op de markten, en van de manier waarop die via het marktvertrouwen de reële economie zal beïnvloeden.

Fréderic Buzaré (Dexia AM): In die context is het aantal bedrijven dat een neerwaartse winstherziening aankondigt, snel aan het stijgen. Hoewel politieke actie vereist is om de wereldwijde economische vertraging tegen te gaan, zijn er steeds minder opties om uit te kiezen."

De aanhoudende kloof tussen het monetaire en het begrotingsbeleid vereist een nieuw economisch kader. De politici en degenen die geprofiteerd hebben van de illusies die de politieke klasse zich maakte over de begroting, hebben misbruik gemaakt van de Keynesiaanse filosofie, die er voor de regeringen in bestaat om (a) de overheidsbestedingen op te drijven als de algemene vraag in de privésector verzwakt, en (b) de toename van de werkgelegenheid een duwtje in de rug te geven.

Buzaré: "De centrale banken in Europa en de Verenigde Staten verzaken aan Keynesiaanse maatregelen en voeren de druk op hun respectieve begrotingsautoriteiten op om eerst hun begroting op orde te krijgen. Ze geven ook toe dat de regeringen erop uit zijn om geld bij te drukken en zo de schuldencrisis te bezweren, hoewel dat bijzonder roekeloos is. In een wereld waarin het extreem zware schuldenjuk de regeringen verplicht om in de uitgaven te snoeien, staan de centrale bankiers eens te meer onder druk om de teugels van hun monetaire beleid nog verder te vieren. Dat bezorgt hen een ongemakkelijk gevoel, want het bedreigt hun onafhankelijkheid. Er moet dan ook dringend een nieuw evenwicht worden gevonden."

Het antwoord op die vraag hangt in zekere mate af van de hardnekkigheid en intensiteit van de turbulentie op de markten, en van de manier waarop die via het marktvertrouwen de reële economie zal beïnvloeden. Fréderic Buzaré (Dexia AM): In die context is het aantal bedrijven dat een neerwaartse winstherziening aankondigt, snel aan het stijgen. Hoewel politieke actie vereist is om de wereldwijde economische vertraging tegen te gaan, zijn er steeds minder opties om uit te kiezen." De aanhoudende kloof tussen het monetaire en het begrotingsbeleid vereist een nieuw economisch kader. De politici en degenen die geprofiteerd hebben van de illusies die de politieke klasse zich maakte over de begroting, hebben misbruik gemaakt van de Keynesiaanse filosofie, die er voor de regeringen in bestaat om (a) de overheidsbestedingen op te drijven als de algemene vraag in de privésector verzwakt, en (b) de toename van de werkgelegenheid een duwtje in de rug te geven. Buzaré: "De centrale banken in Europa en de Verenigde Staten verzaken aan Keynesiaanse maatregelen en voeren de druk op hun respectieve begrotingsautoriteiten op om eerst hun begroting op orde te krijgen. Ze geven ook toe dat de regeringen erop uit zijn om geld bij te drukken en zo de schuldencrisis te bezweren, hoewel dat bijzonder roekeloos is. In een wereld waarin het extreem zware schuldenjuk de regeringen verplicht om in de uitgaven te snoeien, staan de centrale bankiers eens te meer onder druk om de teugels van hun monetaire beleid nog verder te vieren. Dat bezorgt hen een ongemakkelijk gevoel, want het bedreigt hun onafhankelijkheid. Er moet dan ook dringend een nieuw evenwicht worden gevonden."