Fréderic Buzaré (Dexia AM): Duitsland is immers nooit het trauma vergeten van de hyperinflatie waarin het land in het begin van de jaren twintig verzeilde, nadat het de schulden te lijf ging door nieuw geld te drukken. Het land van bondskanselier Merkel stelt dan ook duidelijk tot waar de ECB mag gaan. Duitse toppolitici hebben al herhaaldelijk verklaard dat de ECB de verkeerde boodschap uitdraagt als ze obligaties van de perifere Europese landen opkoopt."

Vandaar dat de keuze tussen een wereldwijde recessie en een situatie waarbij landen zich anders gaan gedragen omdat ze geen risico meer lopen, steeds waarschijnlijker wordt, tenzij de Europese beleidsmakers alsnog een nieuw mandaat toekennen aan de ECB.

Buzaré: "We kunnen zonder meer stellen dat de spanningen tussen wat de politici van de ECB verlangen en wat de ECB bereid is te geven, momenteel de kern vormen van het conflict in de eurozone. Daarnaast is het ook van cruciaal belang dat er een eenduidige visie komt over de manier waarop de schuldencrisis moet worden aangepakt, want sinds het uitbreken van deze crisis is van een dergelijke visie nog geen spoor te zien geweest."

Dat er in 21 maanden niet minder dan 14 Europese topvergaderingen zijn geweest, illustreert overduidelijk dat het Europese crisisbeheer op zijn zachtst gezegd niet efficiënt was. Europa slaagde er niet in om gepast op de gebeurtenissen in te spelen. Sinds kort hebben de meeste beleggers zich echter aangesloten bij het Duitse standpunt dat het de obligatiebezitters zijn - en niet de belastingbetalers of de ECB - die de gevolgen moeten dragen van hun slechte investeringen in het laatste decennium, ook al betekent dit dat grote delen van Europa veroordeeld lijken tot een lange periode van deflatie.

Buzaré: "Als we kijken naar de geschiedenis, blijkt dit echter een zeer gevaarlijke keuze te zijn. Elk land dat in de geschiedenis te maken kreeg met deflatie als gevolg van hoge schulden, heeft zijn democratie moeten opgeven of heeft te maken gekregen met een of andere vorm van burgeroorlog. Dat betekent dus dat Europa voor een heel moeilijke politieke keuze staat. Het is duidelijk dat sommige Europese leiders die oplossingen bepleiten zoals één begroting voor Europa, bereid zijn om sommige onderdelen van de democratie op te offeren om zo de euro te redden. Het moet nog blijken hoe de burgers daarop zullen reageren. Eens te meer hebben we een stadium bereikt waarin de crisis voornamelijk van politieke aard is."

Fréderic Buzaré (Dexia AM): Duitsland is immers nooit het trauma vergeten van de hyperinflatie waarin het land in het begin van de jaren twintig verzeilde, nadat het de schulden te lijf ging door nieuw geld te drukken. Het land van bondskanselier Merkel stelt dan ook duidelijk tot waar de ECB mag gaan. Duitse toppolitici hebben al herhaaldelijk verklaard dat de ECB de verkeerde boodschap uitdraagt als ze obligaties van de perifere Europese landen opkoopt." Vandaar dat de keuze tussen een wereldwijde recessie en een situatie waarbij landen zich anders gaan gedragen omdat ze geen risico meer lopen, steeds waarschijnlijker wordt, tenzij de Europese beleidsmakers alsnog een nieuw mandaat toekennen aan de ECB. Buzaré: "We kunnen zonder meer stellen dat de spanningen tussen wat de politici van de ECB verlangen en wat de ECB bereid is te geven, momenteel de kern vormen van het conflict in de eurozone. Daarnaast is het ook van cruciaal belang dat er een eenduidige visie komt over de manier waarop de schuldencrisis moet worden aangepakt, want sinds het uitbreken van deze crisis is van een dergelijke visie nog geen spoor te zien geweest." Dat er in 21 maanden niet minder dan 14 Europese topvergaderingen zijn geweest, illustreert overduidelijk dat het Europese crisisbeheer op zijn zachtst gezegd niet efficiënt was. Europa slaagde er niet in om gepast op de gebeurtenissen in te spelen. Sinds kort hebben de meeste beleggers zich echter aangesloten bij het Duitse standpunt dat het de obligatiebezitters zijn - en niet de belastingbetalers of de ECB - die de gevolgen moeten dragen van hun slechte investeringen in het laatste decennium, ook al betekent dit dat grote delen van Europa veroordeeld lijken tot een lange periode van deflatie. Buzaré: "Als we kijken naar de geschiedenis, blijkt dit echter een zeer gevaarlijke keuze te zijn. Elk land dat in de geschiedenis te maken kreeg met deflatie als gevolg van hoge schulden, heeft zijn democratie moeten opgeven of heeft te maken gekregen met een of andere vorm van burgeroorlog. Dat betekent dus dat Europa voor een heel moeilijke politieke keuze staat. Het is duidelijk dat sommige Europese leiders die oplossingen bepleiten zoals één begroting voor Europa, bereid zijn om sommige onderdelen van de democratie op te offeren om zo de euro te redden. Het moet nog blijken hoe de burgers daarop zullen reageren. Eens te meer hebben we een stadium bereikt waarin de crisis voornamelijk van politieke aard is."