Als men over protectionisme praat, denkt men bijna uitsluitend aan het opleggen van hogere tarieven gekoppeld aan een devaluatie van de munt. Deze keer steekt een ander, financieel getint protectionisme de kop op. Het is een veel subtielere en minder zichtbare vorm dan de vroegere maar op zijn minst even destructief. Overheden verplichten nationale banken die ze van de ondergang hebben gered en miljarden hebben toegestopt om de gelden uitsluitend nog in eigen land te investeren en uit te lenen. Het overheidsgeld mag niet worden aangewend om in moeilijkheden verkerende dochters in het buitenland te financieren. Bovendien mag het geld enkel dienen om nationale bedrijven te financieren. In sommige gevallen enkel voor investeringen die in eigen land gebeuren.

Slachtoffers
De Europese autoriteiten laten dit gebeuren en verzaken hiermee volkomen aan het idee van de eenheidsmarkt. Als deze trend zich verder ontwikkelt, worden de principes van de eenheidsmarkt en vrijhandel ondergraven en op langere termijn komt zelfs de Europese gedachte in gedrang. Ook de sterk gewaande eenheidsmunt kan tot een knieval worden gedwongen en kan zelfs uiteenspatten.

Ook op het niveau van individuele landen zullen er slachtoffers vallen. De grootste slachtoffers zullen de kleinere landen zijn, die veel minder middelen hebben om hun banken te ondersteunen, en de landen die nauwelijks een eigen, nationale banksector hebben zoals bijna alle Oost-Europese landen. Dit laatste zien we ook op de beurzen de voorbije dagen. Alle West-Europese banken met Oost-Europese filialen of dochters worden afgeslacht. KBC bijvoorbeeld verliest 11%. Ze mogen de ontvangen overheidsgelden niet pompen in die Oost-Europese dochters om hun kapitaal te versterken waardoor de kans groter wordt dat deze laatste over de kop zullen gaan en hun economieën nog dieper kopje onder zullen duwen. Uiteindelijk is het ieder voor zich en ziet de toekomst er voor de zwakkere Oost-Europese landen er niet rooskleurig uit. Een extra gevaar voor de cohesie van de Europese Unie. Door de kortzichtigheid van veel regeringen en hun populisme zal het geweer niet snel van schouder worden veranderd, vrezen we.

Francis Muyshondt

Als men over protectionisme praat, denkt men bijna uitsluitend aan het opleggen van hogere tarieven gekoppeld aan een devaluatie van de munt. Deze keer steekt een ander, financieel getint protectionisme de kop op. Het is een veel subtielere en minder zichtbare vorm dan de vroegere maar op zijn minst even destructief. Overheden verplichten nationale banken die ze van de ondergang hebben gered en miljarden hebben toegestopt om de gelden uitsluitend nog in eigen land te investeren en uit te lenen. Het overheidsgeld mag niet worden aangewend om in moeilijkheden verkerende dochters in het buitenland te financieren. Bovendien mag het geld enkel dienen om nationale bedrijven te financieren. In sommige gevallen enkel voor investeringen die in eigen land gebeuren.Slachtoffers De Europese autoriteiten laten dit gebeuren en verzaken hiermee volkomen aan het idee van de eenheidsmarkt. Als deze trend zich verder ontwikkelt, worden de principes van de eenheidsmarkt en vrijhandel ondergraven en op langere termijn komt zelfs de Europese gedachte in gedrang. Ook de sterk gewaande eenheidsmunt kan tot een knieval worden gedwongen en kan zelfs uiteenspatten.Ook op het niveau van individuele landen zullen er slachtoffers vallen. De grootste slachtoffers zullen de kleinere landen zijn, die veel minder middelen hebben om hun banken te ondersteunen, en de landen die nauwelijks een eigen, nationale banksector hebben zoals bijna alle Oost-Europese landen. Dit laatste zien we ook op de beurzen de voorbije dagen. Alle West-Europese banken met Oost-Europese filialen of dochters worden afgeslacht. KBC bijvoorbeeld verliest 11%. Ze mogen de ontvangen overheidsgelden niet pompen in die Oost-Europese dochters om hun kapitaal te versterken waardoor de kans groter wordt dat deze laatste over de kop zullen gaan en hun economieën nog dieper kopje onder zullen duwen. Uiteindelijk is het ieder voor zich en ziet de toekomst er voor de zwakkere Oost-Europese landen er niet rooskleurig uit. Een extra gevaar voor de cohesie van de Europese Unie. Door de kortzichtigheid van veel regeringen en hun populisme zal het geweer niet snel van schouder worden veranderd, vrezen we.Francis Muyshondt