De munt die de wereld een Europees alternatief voor de Amerikaanse dollar zou bieden, ridiculiseert en marginaliseert Europa, terwijl China en diens yuan de vrije baan nemen.

Natuurlijk hebben de eurolanden al belangrijke beslissingen genomen: een gemeenschappelijk financieringsfonds, schuldherschikkingen voor met name Griekenland, een collectief pact voor versterkte begrotingsdiscipline, en de aanzet naar een bankenunie voor meer Europese stabiliteit bij nationale bankencrisis.

Geen enkele van deze maatregelen was volgens De Vos denkbaar geweest zonder de eurocrisis. Maar geen enkele ervan gaat ver genoeg: het noodfonds is ontoereikend, de schuldkwijtschelding te beperkt, de besparingsdrift te eenzijdig en dus economisch zelf-verminkend, de bankenunie een voornemen zonder onmiddellijke daadkracht.

Altijd te weinig en te laat

Europa loopt volgens Marc De Vos constant achter de feiten aan. Het doet weliswaar altijd maar meer, maar het is altijd

"te weinig, te laat", omdat de crisis ook altijd groter en complexer is geworden. Voor velen - waaronder bondskanselier Merkel - kan en moet een verdeeld Europa niet beter dan met kleine stappen evolueren.

Pas op het einde van de rit zal dan blijken wie of wat er van de muntunie overblijft. In het slechtste geval versplintering; in het beste geval een politieke unie waarvan de huidige stappen als stukjes in de finale mozaïek passen; in het meest waarschijnlijke geval een buiklanding ergens tussenin.

De munt die de wereld een Europees alternatief voor de Amerikaanse dollar zou bieden, ridiculiseert en marginaliseert Europa, terwijl China en diens yuan de vrije baan nemen. Natuurlijk hebben de eurolanden al belangrijke beslissingen genomen: een gemeenschappelijk financieringsfonds, schuldherschikkingen voor met name Griekenland, een collectief pact voor versterkte begrotingsdiscipline, en de aanzet naar een bankenunie voor meer Europese stabiliteit bij nationale bankencrisis. Geen enkele van deze maatregelen was volgens De Vos denkbaar geweest zonder de eurocrisis. Maar geen enkele ervan gaat ver genoeg: het noodfonds is ontoereikend, de schuldkwijtschelding te beperkt, de besparingsdrift te eenzijdig en dus economisch zelf-verminkend, de bankenunie een voornemen zonder onmiddellijke daadkracht.Altijd te weinig en te laat Europa loopt volgens Marc De Vos constant achter de feiten aan. Het doet weliswaar altijd maar meer, maar het is altijd "te weinig, te laat", omdat de crisis ook altijd groter en complexer is geworden. Voor velen - waaronder bondskanselier Merkel - kan en moet een verdeeld Europa niet beter dan met kleine stappen evolueren. Pas op het einde van de rit zal dan blijken wie of wat er van de muntunie overblijft. In het slechtste geval versplintering; in het beste geval een politieke unie waarvan de huidige stappen als stukjes in de finale mozaïek passen; in het meest waarschijnlijke geval een buiklanding ergens tussenin.