Integendeel, de recessie in Europa zal nog voor extra druk zorgen. Verschillende overheden zullen opnieuw hun doelstellingen missen, politieke spanningen zullen verder toenemen en er volgt nog een reeks crisistoppen.

Verkiezingen in Italië en Duitsland zorgen bovendien voor extra onzekerheid. Er worden ongetwijfeld verdere aarzelende stappen gezet richting een hechtere unie, maar de discussies en getouwtrek daarrond zullen vooral duidelijk maken dat de sprong naar een volwaardige unie in de huidige eurozone politiek niet haalbaar is.

Ondertussen zal de ECB alsmaar creatiever uit de hoek moeten komen om de crisis onder controle te houden. Niettemin blijven de perifere lidstaten in recessie/depressie hangen en loopt de werkloosheid verder op.

Lokale bevolkingen zullen er meer en meer naar neigen om de zeer reële economische pijn gelinkt aan de euro in te ruilen voor een onzeker alternatief buiten de euro. Griekenland en Cyprus zijn de voor de hand liggende kandidaten om die knoop als eerste door te hakken.