Als „geste" zal er waarschijnlijk vanuit de EU een lichte vorm van verlichting van besparingsdruk zijn. Verstraete ziet dit eerder komen onder de vorm van interestverlaging vanwege de ECB, of looptijdverlenging van de obligaties in de publieke sector.

Na de „haircut" vanwege privé investeerders zou dito ok maar normaal zijn. Vanwege de ECB is het snel afschrijven van obligaties quasi onmogelijk.

Tegelijkertijd is dit volgens Bruno Verstraete voor de financiële markten en de europese politici ook het slechte nieuws. Enerzijds is het onzekere element binnen de eurozone is er nog steeds.

Een Griekse coalitie is nog geen feit, maar daar worden weinig problemen verwacht. Wat zeker is, is dat de druk in de oppositie garant staat voor een labiele regering. Nu moeten ze dringend een beter gevoel geven aan de Griekse bevolking of voor we het weten zijn er opnieuw verkiezingen.

Gevoel van urgentie voor concrete oplossing kan afzwakken

Anderzijds kan deze verkiezingsuitslag het gevoel van urgentie tot een concrete oplossing in daden bij de politiek opnieuw gaan afzwakken.

Spanje staat opnieuw volop in het voetlicht van de financiële markten. De rente op de Spaanse overheidsobligaties is op niveau's waar verder ingrijpen nodig is.

Bovendien zijn de cijfers op de slechte leningen binnen de banken en de verder oplopende CDS-spreads niet hoopgevend.

Deze keer dient de Eurotop met concrete actie te komen en niet met woorden!

Positief is volgens Bruno Verstraete wel dat Frankrijk, als politiek Europees zwaargewicht, Europa bewust maakt dat op lange termijn budgetdeficiten enkel houdbaar zijn als de netto groei van de economie hoger ligt.

Met negatieve economische groei, vertragende inflatie en steeds hogere rentevoeten is dit een wurgende situatie. Frankrijk lijkt vastberaden een plan te willen doorvoeren dat een combinatie lijkt te worden van een uitgifte van euro-obligaties en stimuleren van de economie.

Dit is een quasi-noodzaak voor alle Europese landen, meer in het bijzonder voor de periferie die met de hoge (jeugd)werkloosheid een bijkomend structureel probeem heeft.

Een herindustrialiseren van Europa is weliswaar sneller gezegd dan gedaan. Het goede is dat er op zijn minst een concreet voorstel op tafel ligt, eerder dan het vroegere „nein" dat steevast de zin begon. Nu moet alleen Duitsland nog een politieke bocht maken.

Als „geste" zal er waarschijnlijk vanuit de EU een lichte vorm van verlichting van besparingsdruk zijn. Verstraete ziet dit eerder komen onder de vorm van interestverlaging vanwege de ECB, of looptijdverlenging van de obligaties in de publieke sector. Na de „haircut" vanwege privé investeerders zou dito ok maar normaal zijn. Vanwege de ECB is het snel afschrijven van obligaties quasi onmogelijk. Tegelijkertijd is dit volgens Bruno Verstraete voor de financiële markten en de europese politici ook het slechte nieuws. Enerzijds is het onzekere element binnen de eurozone is er nog steeds. Een Griekse coalitie is nog geen feit, maar daar worden weinig problemen verwacht. Wat zeker is, is dat de druk in de oppositie garant staat voor een labiele regering. Nu moeten ze dringend een beter gevoel geven aan de Griekse bevolking of voor we het weten zijn er opnieuw verkiezingen. Gevoel van urgentie voor concrete oplossing kan afzwakken Anderzijds kan deze verkiezingsuitslag het gevoel van urgentie tot een concrete oplossing in daden bij de politiek opnieuw gaan afzwakken. Spanje staat opnieuw volop in het voetlicht van de financiële markten. De rente op de Spaanse overheidsobligaties is op niveau's waar verder ingrijpen nodig is. Bovendien zijn de cijfers op de slechte leningen binnen de banken en de verder oplopende CDS-spreads niet hoopgevend. Deze keer dient de Eurotop met concrete actie te komen en niet met woorden! Positief is volgens Bruno Verstraete wel dat Frankrijk, als politiek Europees zwaargewicht, Europa bewust maakt dat op lange termijn budgetdeficiten enkel houdbaar zijn als de netto groei van de economie hoger ligt. Met negatieve economische groei, vertragende inflatie en steeds hogere rentevoeten is dit een wurgende situatie. Frankrijk lijkt vastberaden een plan te willen doorvoeren dat een combinatie lijkt te worden van een uitgifte van euro-obligaties en stimuleren van de economie. Dit is een quasi-noodzaak voor alle Europese landen, meer in het bijzonder voor de periferie die met de hoge (jeugd)werkloosheid een bijkomend structureel probeem heeft. Een herindustrialiseren van Europa is weliswaar sneller gezegd dan gedaan. Het goede is dat er op zijn minst een concreet voorstel op tafel ligt, eerder dan het vroegere „nein" dat steevast de zin begon. Nu moet alleen Duitsland nog een politieke bocht maken.