Het was voor insiders al langer een uitgemaakte zaak, maar deze zomer heeft de Amerikaanse centrale bank het ook heel duidelijk aan iedereen kenbaar gemaakt: de centrale banken willen meer inflatie. De doelstelling van een gemiddelde stijging van de prijzen met 2 procent, die het afgelopen decennium zeker in Europa heel vaak niet werd gehaald, gaat op de schop. Voortaan is het streefdoel 2 procent gemiddeld over de langere termijn. En aangezien de inflatie de voorbije jaren vooral onder dat gemiddelde bleef, mag ze er de komende jaren ook overheen gaan, zonder dat de centrale banken onmiddellijk de re...

Het was voor insiders al langer een uitgemaakte zaak, maar deze zomer heeft de Amerikaanse centrale bank het ook heel duidelijk aan iedereen kenbaar gemaakt: de centrale banken willen meer inflatie. De doelstelling van een gemiddelde stijging van de prijzen met 2 procent, die het afgelopen decennium zeker in Europa heel vaak niet werd gehaald, gaat op de schop. Voortaan is het streefdoel 2 procent gemiddeld over de langere termijn. En aangezien de inflatie de voorbije jaren vooral onder dat gemiddelde bleef, mag ze er de komende jaren ook overheen gaan, zonder dat de centrale banken onmiddellijk de rentes zullen verhogen.De centrale banken proberen al langer met een combinatie van een laag blijvende rente en een hogere inflatie op een 'propere' manier de gigantische wereldwijde schuldenberg te verkleinen. Drie megatrends, die erg verstorend werken, hebbende inflatie tot nog toe evenwel in toom gehouden. De eerste is de vergrijzing van de wereldbevolking. Dat is vooral een steeds acuter wordend probleem in Europa en Japan. Mensen consumeren het meest op de leeftijd van 45 tot 50 jaar. Daarna daalt de gemiddelde consumptie. De vergrijzing drukt zo de vraag naar goederen en diensten. Een tweede trend is de wereldwijde overcapaciteit in heel wat basissectoren, zoals de staalsector. Door het soepele beleid van de centrale banken overleven bedrijven gemakkelijker. De derde trend is de wereldwijde migratie. Meer mensen strijden om dezelfde banen, en zeker bij krapte worden buitenlandse werkkrachten binnengehaald, zodat de loonstijgingen beperkt blijven.De strijd met die drie megatrends is tot nu toe verloren. Een belangrijk element daarin is dat de centrale banken 'onrechtstreeks' de economie stimuleren, om inflatie te creëren. Ze doen dat door obligaties op te kopen bij financiële instellingen. De ervaring van het voorbije decennium leert dat dat wel ergens inflatie heeft gecreëerd: op de financiële markten. Of zelfs ruimer: in financiële activa. Want niet alleen de aandelen en de obligaties zijn duur tot zeer duur. Hetzelfde geldt voor vastgoed, kunst, oldtimers enzovoort.De garantie dat het uiterst soepele monetair beleid nog jaren zal aanhouden, ondanks een verwacht economisch herstel en een stijgende inflatie, moedigt iedereen aan om minder te sparen en meer te beleggen. Sparen zal in reële termen (na inflatie) een almaar negatievere opbrengst geven, en de beloning voor beleggers in aandelen zou de eerstvolgende jaren weleens fameus kunnen zijn. Er zijn wel enkele belangrijke voorwaarden: de lastige klip van de Amerikaanse presidentsverkiezingen moet genomen zijn, de coronacrisis moet onder controle zijn en geopolitiek mogen de zaken niet uit de hand lopen. De poging om inflatie te creëren in de reële wereld, zal eerst nog extra inflatie veroorzaken in de financiële wereld. Onze veronderstelling is en blijft dan ook dat we na de huidige terugval nog voor enkele mooie beursjaren staan, te beginnen met 2021. Pas daarna zijn we klaar met de seculaire of de langetermijnbeursklim sinds 2009.