Afgezien dit soort uitwassen is het onmiskenbaar een kundig belegger en hij behoort niet tot diegenen die het ene jaar geweldig presteren om het volgend jaar forse verliezen te behalen.

Volgens een academische studie is de Sharpe ratio van hem hoger dan van welk ander aandeel dat in 30 jaar is verhandeld sinds 1926.

Hoe hoger de Sharpe risico hoe meer de belegger wordt gecompenseerd voor het gelopen risico. Buffett koopt alleen aandelen die een relatief laag risico hebben.

Coca Cola is het voor de hand liggende voorbeeld. Maar stabiele inkomsten is niet alleen voldoende.

Van groot belang is ook dat hij vertrouwen heeft in het management. Voor het zittende management is een dergelijke aandeelhouder ook belangrijk.

Zeker ten opzichte van de hijgerige kwartaalbeleggers die een tegenvallend kwartaal niet accepteren.

Nu is Berkshire niet alleen zo groot geworden door langdurig in aandelen te investeren. Ook de herverzekeringstak speelt een grote rol bij de winstgroei.

Dat zorgt ervoor dat sommigen niet spreken over een superbelegger maar een supergokker. Beter is te stellen dat Buffett gewoon een hele goede zakenman is.

Die zijn risico's verdeelt over diverse sectoren, goed met mensen kan omgaan en zich niet laat opjagen. Daarnaast een redelijk

optimistisch mens.

Hij wilde geen gesprek met The Economist maar heeft wel voorgesteld over 50 jaar te spreken over zijn beleggingsbeleid. Hij is dan 134.