Het beursjaar 2018 verloopt tot nu teleurstellend. Er zou een fantastische eindejaarrally moeten volgen om de Europese beurzen nog uit de rode cijfers te hijsen. In de beleggingswereld mag je niets bij voorbaat uitsluiten, maar de kaarten liggen niet gunstig. Italië zal niet plots een brave leerling in de Europese klas worden en rond de brexitdeal dreigt de chaos. Het enige wat de markten op korte termijn nog een boost kan geven, is een handelsdeal tussen de Verenigde Staten en China.
...

Het beursjaar 2018 verloopt tot nu teleurstellend. Er zou een fantastische eindejaarrally moeten volgen om de Europese beurzen nog uit de rode cijfers te hijsen. In de beleggingswereld mag je niets bij voorbaat uitsluiten, maar de kaarten liggen niet gunstig. Italië zal niet plots een brave leerling in de Europese klas worden en rond de brexitdeal dreigt de chaos. Het enige wat de markten op korte termijn nog een boost kan geven, is een handelsdeal tussen de Verenigde Staten en China.Zowat de belangrijkste verklaring voor de zwakte van de beurzen dit jaar is de onzekerheid door het uit hand gelopen handelsconflict tussen de Verenigde Staten en China, de twee grootste economieën ter wereld. Een kwarteeuw lang beschouwde zowat iedereen de opkomst van China als een zegen voor de wereldeconomie. De jongste jaren is de houding tegenover het land toch wel veranderd.Vooral sinds de komst van Donald Trump in het Witte Huis laat politiek Amerika duidelijk blijken dat het de opkomst van China niet langer als een zegen, maar als een bedreiging beschouwt. De alarmsignalen in Washington zijn deels afgegaan door het jongste congres van de Communistische Partij, dat niet alleen de macht van de leider Xi Jinping bevestigde, maar waar Xi ook de Chinese droom aankondigde met ambitie een hightechwereldspeler te worden. Ook de militaire ambitie werden daar bevestigd. Maar we moeten verder kijken dan de retoriek van vandaag, want eigenlijk moeten we die handelsoorlog situeren in de strijd om de wereldhegemonie, de titanenstrijd van de 21ste eeuw. Politieke analisten spreken over een nieuwe Koude Oorlog, naar analogie met het conflict met de Sovjet-Unie na de Tweede Wereldoorlog. Daarbij is duidelijk dat China veel meer gewicht in de schaal kan werpen dan de vorige vijand, de Sovjet-Unie. De keerzijde is ook dat de Verenigde Staten en China veel commerciële relaties hebben en dat de handelsoorlog dus aan beide kanten pijn doet. De Chinese beurzen zijn al bijzonder hard geraakt door de handelsoorlog. Het is in Peking alle hens aan dek om de schade zo beperkt mogelijk te houden. Maar ook bij de Amerikaanse diplomaten komt er schot in de zaak, nu de Amerikaanse beurs eveneens tekenen van verzwakking laat zien. De geschiedenis leert dat het bijna onvermijdelijk is dat Verenigde Staten en China als rivalen eindigen, maar dat hoeft niet uit te monden in aanhoudende zware conflicten. Als beide partijen willen vermijden dat de economische en de financiële verliezen fors oplopen, krijgen ze daarvoor een laatste kans op de G-20 top in Argentinië in het weekend van 30 november en 1 december. Tegen dan een aanvaardbare deal sluiten, kan de markten soelaas bieden en hen minstens even uit hun sombere herfststemming van de afgelopen weken en maanden halen.