Tot voor enkele jaren waren de inkomsten van beleggers moeilijk op te sporen. De politici wisten dat als ze spaargeld te zwaar zouden belasten, de Belgen niet geneigd zouden zijn de inkomsten eruit aan te geven. Dat is een uiting van het zogenoemde Laffer-effect. De econoom Arthur Laffer kwam tot de vaststelling dat als het fiscale tarief te hoog is, de belastingopbrengsten dalen omdat de belastingbetaler de kosten te hoog vindt. Om de belastingopbrengsten te vrijwaren, was de overheid verplicht de fiscale druk binnen de grenzen van de redelijkheid te houden.

Maar intussen kan de spaarder zich niet langer verbergen, noch in het buitenland, noch in België. Internationaal wordt goed samengewerkt om gegevens uit te wisselen over het spaargeld van beleggers. Het bekendste voorbeeld daarvan is de Europese Spaarrichtlijn. Tegelijk wordt ook het Belgische spaargeld steeds beter zichtbaar. Dat komt onder meer door de aanhoudende aanvallen op het stelsel van de bevrijdende roerende voorheffing en de aanleg van een centraal register van bankrekeningen.

Aangezien de prooi steeds zichtbaarder wordt, wordt er steeds meer op gejaagd. De overheid wordt veel minder gehinderd door het Laffer-effect dan vroeger. Ze heeft het wild duidelijk in het vizier en het kan niet meer ontsnappen. Daardoor verhogen de belastingen stelstelmatig. De belastingverhoging van december 2011 is nog niet verteerd, of we worden in maart 2012 al geconfronteerd met een nieuwe verhoging. Want wat de politici ook beweren, de extra middelen komen uit de zakken van de beleggers (en de rokers). Op naar de volgende begrotingscontrole in juli 2012 voor een volgend rondje belastingverhogingen!

Dat is op zich al triest. Maar er is nog erger. Het beleid slaagt er immers niet in om de inflatie onder controle te houden. De huidige inflatie, gecombineerd met de bodemrentes op spaarboekjes, brengt met zich mee dat de spaarder verarmt, want hij realiseert een negatief reëel rendement. Dat rendement wordt ook nog eens belast. En nog hebben de beleggers de kelk niet tot de bodem geleegd. Dat bewijzen de problemen van Griekenland. Beleggers die daarin mee worden gesleurd, moeten zware verliezen op hun obligaties slikken. Die minderwaarde is niet fiscaal aftrekbaar. De beleggers moeten hopen dat er bij de volgende begrotingscontrole politici opstaan die de uitgavezijde eens goed tegen het licht houden om de rekening te doen kloppen.

Anton van Zantbeek, advocaat Rivus

Tot voor enkele jaren waren de inkomsten van beleggers moeilijk op te sporen. De politici wisten dat als ze spaargeld te zwaar zouden belasten, de Belgen niet geneigd zouden zijn de inkomsten eruit aan te geven. Dat is een uiting van het zogenoemde Laffer-effect. De econoom Arthur Laffer kwam tot de vaststelling dat als het fiscale tarief te hoog is, de belastingopbrengsten dalen omdat de belastingbetaler de kosten te hoog vindt. Om de belastingopbrengsten te vrijwaren, was de overheid verplicht de fiscale druk binnen de grenzen van de redelijkheid te houden.Maar intussen kan de spaarder zich niet langer verbergen, noch in het buitenland, noch in België. Internationaal wordt goed samengewerkt om gegevens uit te wisselen over het spaargeld van beleggers. Het bekendste voorbeeld daarvan is de Europese Spaarrichtlijn. Tegelijk wordt ook het Belgische spaargeld steeds beter zichtbaar. Dat komt onder meer door de aanhoudende aanvallen op het stelsel van de bevrijdende roerende voorheffing en de aanleg van een centraal register van bankrekeningen. Aangezien de prooi steeds zichtbaarder wordt, wordt er steeds meer op gejaagd. De overheid wordt veel minder gehinderd door het Laffer-effect dan vroeger. Ze heeft het wild duidelijk in het vizier en het kan niet meer ontsnappen. Daardoor verhogen de belastingen stelstelmatig. De belastingverhoging van december 2011 is nog niet verteerd, of we worden in maart 2012 al geconfronteerd met een nieuwe verhoging. Want wat de politici ook beweren, de extra middelen komen uit de zakken van de beleggers (en de rokers). Op naar de volgende begrotingscontrole in juli 2012 voor een volgend rondje belastingverhogingen!Dat is op zich al triest. Maar er is nog erger. Het beleid slaagt er immers niet in om de inflatie onder controle te houden. De huidige inflatie, gecombineerd met de bodemrentes op spaarboekjes, brengt met zich mee dat de spaarder verarmt, want hij realiseert een negatief reëel rendement. Dat rendement wordt ook nog eens belast. En nog hebben de beleggers de kelk niet tot de bodem geleegd. Dat bewijzen de problemen van Griekenland. Beleggers die daarin mee worden gesleurd, moeten zware verliezen op hun obligaties slikken. Die minderwaarde is niet fiscaal aftrekbaar. De beleggers moeten hopen dat er bij de volgende begrotingscontrole politici opstaan die de uitgavezijde eens goed tegen het licht houden om de rekening te doen kloppen.Anton van Zantbeek, advocaat Rivus