Apple wil haar enorme kas gaan uitbetalen aan de aandeelhouders. Een goed streven.

Een bedrijf dat geld heeft op de balans en daar niets nuttigs mee weet te doen doet er goed aan dat terug te geven aan de aandeelhouder. En het zijn grote bedragen, in totaal $ 100 mld.

Een aantal overheidstekorten in Europa zouden met dit bedrag wat meer draagbaar zijn geworden. Maar om het geld terug te betalen gaat Apple vervolgens leningen uitgeven. En niet zomaar leningen.

Sommige staatsleningen zijn kleiner. In totaal werd er voor $ 17 mld opgehaald bij beleggers.

De lening ging over de toonbank alsof het het nieuwste model iPhone betrof. Het rendement voor een 10 jarige lening was 2,4%. Voor de 30 jarige lening was de couponrente 3,85%.

De belangrijkste reden voor de kopers van de lening was dat men eens een keer een andere naam in de portefeuille kon opnemen.

Want aan de kwaliteit van de debiteur twijfelen maar weinigen.

Natuurlijk kan de vraag naar de iPhone ineens instorten. Maar dat zal aan de balans niet al te veel schade aanrichten. Daarnaast blijft Apple natuurlijk ook inkomsten krijgen uit de verkoop van digitale media via iTunes.

Blijft natuurlijk de vraag waarom het bedrijf geld leent. Het antwoord daarop is belastingtechnisch. Weliswaar heeft men een grote kas maar die staat over de hele wereld verspreid.

Zou men eerst het geld naar de Verenigde Staten overboeken om vervolgens het aan de aandeelhouders terug te geven dan moet over dat bedrag belasting worden be-taald. En dat sommetje kwam uit op $ 9 mld.

Grof gesteld is de kostprijs voor gemiddeld 20 jaar (10 jaar en 30 jaar) van $ 17 lenen 3,125% (gemiddelde van 2,4% en 3,85%) $ 10 mld.

Dat bedrag ligt natuurlijk lager omdat de 10 jarige lening groter is. Lenen is goedkoper dan belasting betalen. Voor sommige analisten wederom een bewijs dat de lage rente een bubble creëert.

Apple wil haar enorme kas gaan uitbetalen aan de aandeelhouders. Een goed streven. Een bedrijf dat geld heeft op de balans en daar niets nuttigs mee weet te doen doet er goed aan dat terug te geven aan de aandeelhouder. En het zijn grote bedragen, in totaal $ 100 mld. Een aantal overheidstekorten in Europa zouden met dit bedrag wat meer draagbaar zijn geworden. Maar om het geld terug te betalen gaat Apple vervolgens leningen uitgeven. En niet zomaar leningen. Sommige staatsleningen zijn kleiner. In totaal werd er voor $ 17 mld opgehaald bij beleggers. De lening ging over de toonbank alsof het het nieuwste model iPhone betrof. Het rendement voor een 10 jarige lening was 2,4%. Voor de 30 jarige lening was de couponrente 3,85%. De belangrijkste reden voor de kopers van de lening was dat men eens een keer een andere naam in de portefeuille kon opnemen. Want aan de kwaliteit van de debiteur twijfelen maar weinigen. Natuurlijk kan de vraag naar de iPhone ineens instorten. Maar dat zal aan de balans niet al te veel schade aanrichten. Daarnaast blijft Apple natuurlijk ook inkomsten krijgen uit de verkoop van digitale media via iTunes. Blijft natuurlijk de vraag waarom het bedrijf geld leent. Het antwoord daarop is belastingtechnisch. Weliswaar heeft men een grote kas maar die staat over de hele wereld verspreid. Zou men eerst het geld naar de Verenigde Staten overboeken om vervolgens het aan de aandeelhouders terug te geven dan moet over dat bedrag belasting worden be-taald. En dat sommetje kwam uit op $ 9 mld. Grof gesteld is de kostprijs voor gemiddeld 20 jaar (10 jaar en 30 jaar) van $ 17 lenen 3,125% (gemiddelde van 2,4% en 3,85%) $ 10 mld. Dat bedrag ligt natuurlijk lager omdat de 10 jarige lening groter is. Lenen is goedkoper dan belasting betalen. Voor sommige analisten wederom een bewijs dat de lage rente een bubble creëert.