In 1996 was de conclusie van enkele economen dat aandelen veel te duur waren geworden en "crashiaanse" niveaus had bereikt. Vermits deze grafiek in de populaire pers druk werden becommentarieerd kon Greenspan volgens professor Stefan Duchateau kon niet anders dan aan zijn FED-troepen de vraag te stellen om dit in detail te onderzoeken.

Op 6 december 1996 om precies te zijn, stelde hij in zijn gekende welluidende stijl de vraag of aandelenkoersen inderdaad het niveau van "irrational exuberance" hadden bereikt.

Maar de conclusie van zijn medewerkers was vreemd genoeg voor één keer eenduidig: de financiële markten schatten het winstpotentieel van de Amerikaanse aandelen vrij correct in. Het zou overigens pas in 2000 verkeerd lopen, nadat de S&P-index nog 60% verder was gestegen. Meer nieuws van Stefan Duchateau op http://blog.argenta.be/author/duste/.

In 1996 was de conclusie van enkele economen dat aandelen veel te duur waren geworden en "crashiaanse" niveaus had bereikt. Vermits deze grafiek in de populaire pers druk werden becommentarieerd kon Greenspan volgens professor Stefan Duchateau kon niet anders dan aan zijn FED-troepen de vraag te stellen om dit in detail te onderzoeken. Op 6 december 1996 om precies te zijn, stelde hij in zijn gekende welluidende stijl de vraag of aandelenkoersen inderdaad het niveau van "irrational exuberance" hadden bereikt. Maar de conclusie van zijn medewerkers was vreemd genoeg voor één keer eenduidig: de financiële markten schatten het winstpotentieel van de Amerikaanse aandelen vrij correct in. Het zou overigens pas in 2000 verkeerd lopen, nadat de S&P-index nog 60% verder was gestegen. Meer nieuws van Stefan Duchateau op http://blog.argenta.be/author/duste/.