Sparen is immers ook maar een vorm van kredietverlening aan een bank, net zoals interbancaire leningen of obligaties. Wanneer de rest van de bank verzwolgen wordt in het faillissement, dan zullen uiteindelijk ook deze deposito's mee in de diepte verdwijnen. Vandaar dat er een externe beschermingslaag moest worden aangebracht door middel van een Staatsgarantie tot 100.000 euro (en niet daarboven !) ...

Toch wekt de uitspraak behoorlijk wat beroering en valt de discussie al snel uiteen in twee kampen.

Voorstanders van het standpunt van Olli Rehn verwijzen terecht naar de juridische positie van een spaarder die een bijkomende garantie geniet die wordt afgeleverd door de staat (en dat wil zeggen : alle belastingbetalers, dus ook de niet-cliënten van de failliete bank)

In die zin is de gewraakte uitspraak niet eens ongepast : het is immers nog niet zo lang geleden dat een aantal grote banken door de diverse Europese lidstaten moesten worden gered.

Het is dan ook enigszins paradoxaal dat spaarders opnieuw samentroepen voor de deuren van diezelfde banken en massaal deposito's plaatsen alsof dit volkomen risicovrij zou zijn.

Iedere spaarder is mee verantwoordelijk voor de bank die hij kiest en hij is verplicht zich goed te informeren over de financiële toestand van deze instelling...

Al is dat laatste makkelijker gezegd dan gedaan. Als het dan toch zo simpel zou zijn waarom greep de staat, de toezichthouder , de ECB dan niet eerder in?

Tegenstanders van de uitspraak van de Eurocommissaris verwijzen naar een potentiële bankenrun die dit kan uitlokken. Dit lijkt mij echter een sterk overdreven en weinig doordacht standpunt. Het is wellicht beter om nu klare wijn te schenken en duidelijk te maken dat je niet zomaar mag verwachten dat de staat iedere bank in de toekomst volledig zal waarborgen.

Dit gegeven werd immers in het recente verleden teveel misbruikt door grootbanken die zich "too big to fail" wisten. Andere banken die wel een beter berekende strategie volgden, zijn dan de dupe van banken die speculatieve posities innemen.

Als je toch door de Staat gered wordt, dan maakt het immers geen verschil of je strategie waardevol is of niet. Een dergelijk uitgangspunt is natuurlijk fundamenteel ongezond.

Sparen is immers ook maar een vorm van kredietverlening aan een bank, net zoals interbancaire leningen of obligaties. Wanneer de rest van de bank verzwolgen wordt in het faillissement, dan zullen uiteindelijk ook deze deposito's mee in de diepte verdwijnen. Vandaar dat er een externe beschermingslaag moest worden aangebracht door middel van een Staatsgarantie tot 100.000 euro (en niet daarboven !) ... Toch wekt de uitspraak behoorlijk wat beroering en valt de discussie al snel uiteen in twee kampen. Voorstanders van het standpunt van Olli Rehn verwijzen terecht naar de juridische positie van een spaarder die een bijkomende garantie geniet die wordt afgeleverd door de staat (en dat wil zeggen : alle belastingbetalers, dus ook de niet-cliënten van de failliete bank) In die zin is de gewraakte uitspraak niet eens ongepast : het is immers nog niet zo lang geleden dat een aantal grote banken door de diverse Europese lidstaten moesten worden gered. Het is dan ook enigszins paradoxaal dat spaarders opnieuw samentroepen voor de deuren van diezelfde banken en massaal deposito's plaatsen alsof dit volkomen risicovrij zou zijn. Iedere spaarder is mee verantwoordelijk voor de bank die hij kiest en hij is verplicht zich goed te informeren over de financiële toestand van deze instelling... Al is dat laatste makkelijker gezegd dan gedaan. Als het dan toch zo simpel zou zijn waarom greep de staat, de toezichthouder , de ECB dan niet eerder in? Tegenstanders van de uitspraak van de Eurocommissaris verwijzen naar een potentiële bankenrun die dit kan uitlokken. Dit lijkt mij echter een sterk overdreven en weinig doordacht standpunt. Het is wellicht beter om nu klare wijn te schenken en duidelijk te maken dat je niet zomaar mag verwachten dat de staat iedere bank in de toekomst volledig zal waarborgen. Dit gegeven werd immers in het recente verleden teveel misbruikt door grootbanken die zich "too big to fail" wisten. Andere banken die wel een beter berekende strategie volgden, zijn dan de dupe van banken die speculatieve posities innemen. Als je toch door de Staat gered wordt, dan maakt het immers geen verschil of je strategie waardevol is of niet. Een dergelijk uitgangspunt is natuurlijk fundamenteel ongezond.