De rijken moeten meer belastingen betalen. Dat riedeltje weerklinkt al jaar en dag. De belastingplichtigen scharen zich achter dat principe, tot blijkt dat ze zelf tot 'de rijken' worden gerekend of tot ze beseffen dat de buurman met tien oldtimers in de garage, een kelder vol dure wijn en twintig appartementen aan de kust de nieuwe belastingen of geplande verhogingen nauwelijks of niet zal voelen.

Als belastingen oneerlijk aanvoelen, dan zijn belastingplichtigen extra geprikkeld om ze te ontwijken. De regeringen in ons land verzinnen de meest ingewikkelde belastingen en vrijstellingen om te kunnen zeggen dat ze enkel de rijken viseren. Door al die fiscale spitsvondigheid worden steevast mazen in het net geweven. En de allerrijksten met hun leger duurbetaalde fiscale advocaten weten die mazen maar al te goed te vinden. De regering zou beter een betonstop voor fiscale koterijen invoeren en de bestaande koterijen een voor een afbreken.

De regering zou beter een betonstop voor fiscale koterijen invoeren

Het is met de nieuwe effectentaks niet anders dan met de rijken- en speculatietaks in het verleden. Van bij de start zijn er nog tal van hindernissen en achterpoortjes weg te werken voor die belasting. Vereenvoudigen is de boodschap als je niet wil dat de 1 procent rijksten ontsnapt aan belastingen die minder bemiddelde mensen wel betalen. Zorg ervoor dat belastingen makkelijk te innen en te controleren zijn en hou het tarief zo laag mogelijk door zoveel mogelijk mensen mee in het bad te trekken.

Er kruipt ontzettend veel tijd en geld in het onderhandelen, het uitwerken en vooral in het afdwingen van al die nieuwe belastingen. Enkel fiscale advocaten worden daar beter van. Kunnen we dat geld niet beter gebruiken? Bijvoorbeeld door nog veel meer te investeren in de aanpak van fiscale fraude.