Ziekenhuiskosten: het blijft voor velen een erg dure zaak. Maar wanneer we De Standaard mogen geloven, bakken sommige hospitalen het wel erg bruin. Negen Waalse en drie Brusselse blijven immers vasthouden aan te dure versies van standaardbehandelingen. De informatie werd achterhaald door parlementslid Nadia Sminate, die vreest dat de eigenlijke toestand nog veel erger is. "Als die ziekenhuizen niet in te tomen zijn voor de gecontroleerde ingrepen, wat rekenen ze dan aan voor ingrepen waarop geen controle is?" Voor de meeste andere ziekenhuizen bijkt de zogenaamde truc van de referentiebedragen die Frank Vandenbroucke in 2002 invoerde, wel te werken. Hij wilde als minister van Sociale Zaken de grote prijsverschillen tussen ziekenhuizen rechttrekken. Voor een aantal veel voorkomende standaardingrepen (de verwijdering van een galblaas of een appendix, enz.) werd het gemiddelde berekend. Wie systematisch meer aanrekende aan de ziekteverzekering, kon financieel bestraft worden. Het sleepte echter aan tot minister Onkelinx de referentiebedragen voor het eerst toepaste, op de cijfers van 2006 dan nog wel. Ze is ondertussen tot in 2010 geraakt, en blijkt dat de problemen zich vooral in Brussel en Wallonnië situeren. Voor de eindfactuur van de patient heeft deze scheefgetrokken situatie niet noodzakelijk een impact, maar wél op de kosten van de socialezekerheid die we met zijn allen dragen. (Belga)

Ziekenhuiskosten: het blijft voor velen een erg dure zaak. Maar wanneer we De Standaard mogen geloven, bakken sommige hospitalen het wel erg bruin. Negen Waalse en drie Brusselse blijven immers vasthouden aan te dure versies van standaardbehandelingen. De informatie werd achterhaald door parlementslid Nadia Sminate, die vreest dat de eigenlijke toestand nog veel erger is. "Als die ziekenhuizen niet in te tomen zijn voor de gecontroleerde ingrepen, wat rekenen ze dan aan voor ingrepen waarop geen controle is?" Voor de meeste andere ziekenhuizen bijkt de zogenaamde truc van de referentiebedragen die Frank Vandenbroucke in 2002 invoerde, wel te werken. Hij wilde als minister van Sociale Zaken de grote prijsverschillen tussen ziekenhuizen rechttrekken. Voor een aantal veel voorkomende standaardingrepen (de verwijdering van een galblaas of een appendix, enz.) werd het gemiddelde berekend. Wie systematisch meer aanrekende aan de ziekteverzekering, kon financieel bestraft worden. Het sleepte echter aan tot minister Onkelinx de referentiebedragen voor het eerst toepaste, op de cijfers van 2006 dan nog wel. Ze is ondertussen tot in 2010 geraakt, en blijkt dat de problemen zich vooral in Brussel en Wallonnië situeren. Voor de eindfactuur van de patient heeft deze scheefgetrokken situatie niet noodzakelijk een impact, maar wél op de kosten van de socialezekerheid die we met zijn allen dragen. (Belga)